Państwo mutantów znalazło się w ogromnym niebezpieczeństwie. Orchis coraz mocniej sieje propagandę wokół homo superior, a bohaterowie muszą walczyć o przetrwanie! Gerry Duggan przygotowuje nas na wielki finał ery Krakoi!
A więc wojna…
Podoba mi się, że od razu z przytupem wchodzimy w wydarzenia tego albumu – Gerry Duggan bardzo sprawnie kontynuuje wątki rozpoczęte w poprzednich tomach. Ekipa z organizacji Orchis zatruła leki produkowane przez Krakoę, przez co zaufanie do mutantów spadło praktycznie do zera. Na świecie zaczęły powstawać punkty, w których mutanci mogą “wyleczyć” swój gen X. Wzniesiono także obozy, w których przetrzymywane są osoby z mocami. Dodatkowo wykorzystano szkielety Wolverine’a, który wielokrotnie ginął, do wzmocnienia Sentineli Zero, a technologia Starka pomogła stworzyć nowe lepsze Sentinele. Mutanci nie mają więc łatwo – na każdym kroku spotykają się z przeciwnościami losu.
W tym tomie jest naprawdę dużo starć między różnymi drużynami – nie ma zeszytu, w którym nie polałaby się krew! Najbardziej podobała mi się walka Kate Pryde z żołnierzami Orchis. Jest nie tylko świetnie i dynamicznie narysowana, ale również pokazuje stawkę oraz to, w jakim położeniu są teraz mutanci. Nie ma miejsca na dyskusję anii branie jeńców, to czysta walka na śmierć i życie. Kate jest niesamowicie brutalna i bezwzględna, a od tego momentu będzie już tylko gorzej!
Widać, że to już nie są przelewki i zrobiło się naprawdę poważnie. Czuć, że mamy do czynienia z prawdziwą wojną i początkiem końca państwa mutantów!
Życie w ukryciu
Pierwsza część komiksu Upadek X. X-Men rozgrywa się przed wydarzeniami z tomu Upadek X. Hellfire Gala, natomiast druga pokazuje, co dzieje się po niej. I ta część podobała mi się zdecydowanie bardziej. Mutanci są prześladowani za to, jakimi się urodzili. Muszą się ukrywać. Przyjmują fałszywe nazwiska i pseudonimu (albo wracają do starych <3), aby uniknąć wykrycia. Propaganda nienawiści i dezinformacji zrobiła swoje, że ludzie potrafią pobić drugiego człowieka, tylko dlatego, że inaczej on wygląda przez co biorą go za mutanta. Brzmi znajomo? Dla mnie zawsze najbardziej przerażające są wątki, w których scenarzysta komentuje rzeczywistość. Myślisz sobie, że twórcy komiksu tylko wyolbrzymiają niektóre wątki, aby lepiej się czytało historię, a potem wyglądasz przez okno…
Więcej uwagi poświęcono Firestar, która jeszcze niedawno należała do drużyny X-Men, a teraz zdradziła swoich danych sojuszników i dołączyła do Nimroda oraz doktora Stasisa, by walczyć przeciwko mutantom. Dostajemy więc ciekawą perspektywę – z jednej strony możemy obserwować, jak od środka działa Orchis, a z drugiej, dzięki Shadowcat (Kate Pryde), śledzimy działania ruchu oporu. A kiedy w końcu dochodzi do starcia między nimi, jest ono naprawdę efektowne!
Rysunki autorstwa Joshuy Cassary naprawdę dobrze oddają brutalność, z jaką muszą mierzyć się mutanci. Jego kreska zbliża się do realizmu, za którym nie przepadam, bo przez to twarze większości bohaterów wyglądają na mocno pomarszczone. Stefano Caselli rysuje w podobnym stylu, dzięki czemu też nie czuć zmiany rysownika między zeszytami. Natomiast Javier Pina i Jim Towe mają bardziej komiksową kreskę. Twarze rysowanych przez nich bohaterów są gładsze i bardziej obłe, ale mimo wszystko zachowują lekko zadziorny charakter. Taki styl zdecydowanie bardziej do mnie trafia!
Sprawdź też: Przeznaczenie X. X-Men. Tom 1 – recenzja komiksu – Wszystko zaczyna się sypać?
Upadek X
Upadek X. X-Men coraz bardziej przybliża nas do końca pewnej ery. Gerry Duggan umiejętnie rozbudowuje wątki i rozstawia pionki pod finał. Mimo że czuć, iż jest to album przejściowy, naprawdę dobrze śledziło mi się losy bohaterów!
Sprawdź też: Przeznaczenie X. Grzechy Sinistera – recenzja komiksu – Mądry Sinister po szkodzie
