Po pierwszym tomie byłem pozytywnie zaskoczony. Historia miała ciekawy pomysł, dobrze wykorzystywała motyw bohaterów pozbawionych mocy i całkiem sprawnie budowała napięcie wokół działań Amandy Waller. Drugi tom nie próbuje wymyślać wszystkiego od nowa. Zamiast tego rozwija rozpoczęte wcześniej wątki i skupia się na konsekwencjach wydarzeń, które wywróciły świat DC do góry nogami. Zapraszam do recenzji.
Bohaterowie zaczynają odzyskiwać inicjatywę
W poprzednim tomie największe wrażenie robiło obserwowanie herosów zmuszonych do działania bez swoich największych atutów. Natomiast w drugim ten motyw nadal jest obecny, ale ciężar historii przesuwa się nieco bardziej w stronę organizowania oporu przeciwko Waller i jej imperium kontroli. Bohaterowie przestają jedynie reagować na kolejne ruchy przeciwnika i w końcu zaczynają przejmować inicjatywę. Dzięki temu historia nabiera większej dynamiki, a stawka staje się bardziej odczuwalna.
Amanda Waller nadal rozdaje karty
Amanda Waller nadal jest główną siłą napędową wydarzeń i wciąż sprawia wrażenie osoby mającej plan na każdą sytuację. To jednocześnie zaleta i wada tej historii. Z jednej strony Waller pozostaje bardzo przekonującą antagonistką, której działania wynikają z określonej wizji świata. Z drugiej strony pojawiają się momenty, kiedy jej przewaga wydaje się wręcz przesadzona. Czasami trudno uwierzyć, że praktycznie cała społeczność bohaterów ma aż takie problemy z przełamaniem jej kontroli.
Większa skala, ale bez utraty kierunku
Drugi tom jeszcze mocniej rozbudowuje skalę wydarzeń. Pojawia się więcej bohaterów, więcej lokacji i więcej równoległych wątków. Na szczęście Mark Waid nadal dość sprawnie nad tym panuje. Nie oznacza to, że każda postać dostaje odpowiednią ilość miejsca. Tak jak wcześniej, część bohaterów pełni przede wszystkim rolę tła dla najważniejszych wydarzeń. Jednak główny wątek pozostaje czytelny, a tempo skutecznie zachęca do dalszego czytania.
Rysunki nadal trzymają bardzo wysoki poziom
Pod względem wizualnym seria nadal prezentuje się świetnie. Dynamiczne kadry, efektowne sceny akcji i bardzo dobra czytelność sprawiają, że nawet najbardziej widowiskowe fragmenty nie zamieniają się w chaos. Przy tak dużej liczbie bohaterów łatwo byłoby pogubić się w tym, co dzieje się na planszy, ale artyści dobrze radzą sobie z prowadzeniem narracji. Komiks wygląda dokładnie tak, jak powinien wyglądać duży event.
Nie wszystkie problemy zniknęły
Największe zastrzeżenia pozostają podobne jak w przypadku pierwszego tomu. Amanda Waller nadal bywa niemal nieomylną przeciwniczką, a część postaci drugoplanowych nie dostaje wystarczająco dużo czasu, by naprawdę wybrzmieć. Momentami można też odnieść wrażenie, że niektóre rozwiązania fabularne służą przede wszystkim utrzymaniu tempa historii. Nie psuje to całości, ale sprawia, że nie wszystkie zwroty akcji mają taką samą siłę oddziaływania.
Sprawdź też: Mroczni Rycerze ze Stali. Wszechzima – recenzja komiksu – Zima, która kąsa jak stal
Czy to działa?
Ruch Oporu skutecznie rozwija pomysły przedstawione wcześniej i utrzymuje poziom, który pozytywnie zaskoczył mnie przy okazji pierwszej części. To nadal historia oparta nie tylko na widowiskowych starciach, ale także na motywach kontroli, manipulacji i walki o wpływy. Najważniejsze jest jednak to, że seria nie traci rozpędu. Widać, że wydarzenia prowadzą do dużego finału. Jeśli podobał wam się pierwszy tom, drugi powinien spełnić oczekiwania i zachęcić do sięgnięcia po zakończenie tej historii.
Sprawdź też poprzednie tomy:
– Władza absolutna. Pozbawieni mocy. Tom 1 – recenzja komiksu – Gdy bohaterowie tracą wszystko
