Sucker for Love: Crush Landing każe nam poderwać żywą kometę, ocalić świat i nie spalić przy tym połowy mieszkania. Brzmi absurdalnie? Owszem. Pytanie tylko, czy ten romans faktycznie potrafi rozgrzać do czerwoności.
Połączenie lovecraftowskiego horroru, komedii romantycznej i symulatora randkowego wciąż brzmi jak pomysł zrodzony podczas wyjątkowo dziwnej burzy mózgów. Seria Sucker for Love już dwukrotnie udowodniła jednak, że nawet przedwieczne istoty mogą mieć uczucia – albo przynajmniej wystarczająco dużo macek, żeby skutecznie je imitować. W Sucker for Love: Crush Landing Akabaka postanowił wyraźnie odejść od rozwiązań znanych z poprzednich części, zastępując odprawianie rytuałów zarządzaniem czasem, przedmiotami oraz kolorami. Wyszła z tego odsłona zdecydowanie najbardziej eksperymentalna, ale też najbardziej nierówna.
Sucker of Love: Crush Landing – miłość od pierwszego uderzenia meteorytu
Tym razem wcielamy się w mężczyznę określanego przez Hheily mianem Dude’a. Bohater pracuje jako host, czyli profesjonalny towarzysz opłacanych spotkań, i zdecydowanie nie należy do osób, które można byłoby stawiać za wzór zdrowego podejścia do relacji. Pewnego dnia wraca do mieszkania, w którym – zupełnie niespodziewanie – ląduje tajemniczy meteoryt. Szybko okazuje się, że kosmiczny kamień jest żywą, świadomą istotą, której płomień trzeba regularnie podsycać.
W ten sposób poznajemy Hheily. Początkowo istota nie potrafi swobodnie się komunikować, ale stopniowo uczy się kolejnych słów i przybiera znacznie bardziej ludzką – oraz atrakcyjną dla protagonisty – postać. Oczywiście meteoryt w środku mieszkania nie może pozostać niezauważony. Do Dude’a zaczynają dzwonić znajomi, pod drzwiami pojawiają się coraz dziwniejsi goście, a obecność Hheily wpływa na otoczenie, zwierzęta i roślinność.
Sama historia czerpie z klasycznego horroru kosmicznego, ale interpretuje go w charakterystyczny dla serii sposób. Groza miesza się tutaj z absurdem, komedią erotyczną i zaskakująco poważnymi pytaniami dotyczącymi odpowiedzialności. Dude bardzo szybko orientuje się bowiem, że na kosmicznym znalezisku może nieźle zarobić. Musi tylko utrzymać je przy życiu do czasu przybycia naukowców. Problem w tym, że każda podjęta decyzja może mieć konsekwencje wykraczające daleko poza jego niewielkie mieszkanie.
Najciekawsze są historie postaci, które kontaktują się z protagonistą telefonicznie lub pukają do jego drzwi. Możemy je zignorować, potraktować z góry, spróbować im pomóc albo wykorzystać sytuację dla własnej korzyści. Nawet pozornie nieistotna rozmowa potrafi zmienić dalszy przebieg wydarzeń, a losy niektórych bohaterów zależą od kilku decyzji podjętych w odpowiedniej kolejności. To właśnie podczas tych krótkich spotkań scenariusz najczęściej pokazuje pazur.
Sprawdź też: Sucker For Love: A date to die for – recenzja gry. To nie będzie sztampowa randka z Tindera.
To już nie jest typowy visual novel
Poprzednie części serii kojarzyły się przede wszystkim z czytaniem tajemniczych ksiąg, przygotowywaniem odpowiednich przedmiotów i odprawianiem rytuałów. Sucker for Love: Crush Landing rezygnuje z dużej części tych elementów. Zamiast tego otrzymujemy połączenie visual novel, gry logicznej, przygodówki point and click i odrobiny zarządzania zasobami.
Płomień Hheily nieustannie słabnie, dlatego musimy podsycać go przedmiotami znalezionymi w mieszkaniu. Nie wystarczy jednak wrzucać do ognia wszystkiego, co wpadnie nam w ręce. Kluczowe znaczenie mają kolory poszczególnych obiektów, a Hheily oczekuje odpowiedniej różnorodności. Co więcej, niektóre przedmioty mogą z czasem zmienić właściwości, stracić kolor albo przydać się później w zupełnie innym celu.
Cała zabawa rozgrywa się w niewielkim mieszkaniu przedstawionym jako ręcznie rysowana, obracana przestrzeń 2D. Zaglądamy do kolejnych pomieszczeń, przeszukujemy szafki, odbieramy telefony i sprawdzamy, kto ponownie dobija się do drzwi. Nad wszystkim wisi natomiast licznik odmierzający czas do ważnego wydarzenia. Każda rozmowa i decyzja kosztuje cenne minuty, dlatego nie da się spokojnie sprawdzić wszystkich możliwości podczas jednego podejścia.
Początkowo ten system sprawdza się znakomicie. Presja czasu skutecznie podkręca napięcie, a zwyczajne mieszkanie szybko zamienia się w centrum kolorowego, kosmicznego chaosu. Gra zmusza do obserwowania otoczenia i zapamiętywania konsekwencji wcześniejszych działań. Musiałem zastanawiać się, czy dany przedmiot rzeczywiście powinien trafić do płomienia, czy może za chwilę poprosi o niego ktoś stojący pod drzwiami. Każdy znaleziony obiekt może okazać się rozwiązaniem zagadki, przynętą albo początkiem kolejnego problemu.
Eksperyment, który lubi karać ciekawość
Problem pojawia się, gdy próbujemy dotrzeć do konkretnych zakończeń. Sucker for Love: Crush Landing w dużej mierze opiera się na metodzie prób i błędów. Czasami dopiero pod sam koniec etapu dowiadujemy się, że kilkanaście minut wcześniej wykorzystaliśmy niewłaściwy przedmiot albo nie otworzyliśmy drzwi odpowiedniej osobie. Wówczas pozostaje załadowanie wcześniejszego zapisu i ponowne przeklikiwanie znanych już rozmów.
Owszem, kolejne podejścia są wpisane w konstrukcję gry. Zmieniająca się kolejność niektórych wydarzeń i mnogość wariantów potrafią skutecznie zachęcić do rozpoczęcia następnej próby. Brakuje jednak czytelnej osi zakończeń, która pozwalałaby łatwo sprawdzić odkryte ścieżki i wrócić do najważniejszych punktów historii. Ręczne zapisywanie stanu rozgrywki pomaga, ale nie rozwiązuje problemu powtarzalności.
Momentami trudno również stwierdzić, czy do porażki doprowadził mój błąd, przegapiona wskazówka czy po prostu niekorzystna kolejność zdarzeń. Niektóre rozwiązania są pomysłowe i dają sporo satysfakcji, ale inne sprawiają wrażenie możliwych do odkrycia wyłącznie poprzez eksperymentowanie ze wszystkim. Polowanie na konkretne zakończenie łatwo może więc zamienić się z przyjemnej zagadki w żmudne odtwarzanie tej samej sekwencji czynności.
Kosmiczna przygoda na jeden wieczór
Sucker for Love: Crush Landing nie jest długą grą. Pierwszą sensownie zakończoną ścieżkę można zobaczyć w około dwie godziny, a nawet mniej. Poznanie większej liczby wariantów zajmie kolejne kilka. Wszystko zależy od tego, jak szybko zrozumiemy zasady karmienia Hheily i jak bardzo będziemy zainteresowani sprawdzaniem alternatywnych decyzji.
Nie mam problemu z krótkimi produkcjami – zdecydowanie wolę kilka dobrze wykorzystanych godzin niż kilkadziesiąt wypełnionych sztucznie wydłużaną zawartością. W tym przypadku podstawowa ścieżka kończy się jednak dokładnie wtedy, gdy historia zaczyna nabierać większego rozpędu. Odniosłem wrażenie, jakbym dotarł do finału pierwszego rozdziału większej opowieści, a nie do końca pełnoprawnej odsłony serii.
Liczba zakończeń i dodatkowych interakcji częściowo rekompensuje krótki czas rozgrywki, ale tylko pod warunkiem, że zaakceptujemy konieczność wielokrotnego oglądania tych samych scen. Osoba zainteresowana wyłącznie poznaniem głównej historii może poczuć niedosyt. Gracze lubiący eksperymentować, kompletować osiągnięcia i sprawdzać wszystkie konsekwencje otrzymają z kolei znacznie więcej zabawy.
Stare anime spotyka horror kosmiczny
Najmniej zastrzeżeń mam do oprawy. Ręcznie rysowane postacie, intensywne kolory i estetyka przypominająca starsze seriale anime nadają grze wyjątkową tożsamość. Hheily potrafi wyglądać jednocześnie uroczo, niepokojąco i zupełnie nie z tego świata. Świetnie prezentują się również bardziej rozbudowane ilustracje pojawiające się podczas kluczowych scen.
Modele postaci są bardziej żywe niż w poprzednich częściach – zmieniają pozy, reagują na rozmowę i poruszają ustami. Animacja nie zawsze wygląda idealnie, a synchronizacja wypowiedzi z ruchem ust bywa umowna, ale całościowo jest to krok w dobrym kierunku. Twórca potrafi też znakomicie wykorzystać kolor, aby zwyczajne mieszkanie stopniowo stawało się miejscem coraz bardziej obcym i niepokojącym.
Bardzo dobrze wypada również muzyka. Elektroniczne, chwilami synthwave’owe kompozycje doskonale współgrają z kosmiczną tematyką i wizualnym stylem produkcji. Ścieżka dźwiękowa potrafi być spokojna i hipnotyczna, aby chwilę później podkreślić narastające zagrożenie. Udany jest także angielski dubbing, szczególnie łagodny głos Hheily, dzięki któremu bohaterka od początku wzbudza sympatię.
Szkoda jedynie, że Dude pozostaje niemy. Pozostali bohaterowie potrafią wygłaszać długie, świetnie zagrane kwestie, podczas gdy jego wypowiedzi musimy wyłącznie czytać. Przy tak wyrazistej osobowości protagonisty brak głosu staje się zauważalny i sprawia, że część rozmów przypomina monologi postaci pobocznych. W chwili pisania recenzji pełna wersja nie oferuje również polskiego tłumaczenia, więc do zabawy potrzebna jest przynajmniej podstawowa znajomość języka angielskiego.
Czy romans z Hheily rzeczywiście działa?
Hheily ma interesujący projekt i przyjemną osobowość, ale jej ograniczone zdolności komunikacyjne działają na korzyść tajemnicy kosztem relacji romantycznej. Bohaterka długo wypowiada się bardzo prostymi zdaniami, dlatego trudno zbudować z nią chemię porównywalną z relacjami znanymi z poprzednich odsłon.
Jeszcze większym problemem jest Dude. Rozumiem, że miał być świadomie irytującym kobieciarzem, którego lekkomyślność prowadzi do coraz poważniejszych konsekwencji. Nie każda postać musi być sympatyczna, aby była dobrze napisana. Tutaj jednak jego egoizm i obsesja na punkcie kolejnego podboju chwilami utrudniają przejęcie się całą relacją. Gra nie zawsze odpowiednio reaguje na jego najgorsze decyzje, przez co rozwój bohatera wydaje się mniej przekonujący, niż mógłby być.
Humor również nie trafia za każdym razem. Zdarzają się świetne żarty sytuacyjne i wyjątkowo absurdalne zakończenia, przy których trudno się nie uśmiechnąć. Nie brakuje jednak dowcipów seksualnych powtarzających ten sam schemat. Na szczęście scenariusz potrafi od czasu do czasu odłożyć żarty na bok i uderzyć w znacznie poważniejsze, a nawet niepokojące tony.
Czy warto zagrać w Sucker for Love: Crush Landing?
Sucker for Love: Crush Landing zasługuje na uznanie za to, że nie próbuje być zwyczajną powtórką z poprzednich części. Zarządzanie czasem, przedmiotami oraz kolorami sprawia, że jest to najbardziej interaktywna i eksperymentalna odsłona serii. Świetna oprawa, muzyka, dubbing i pomysłowe historie postaci pobocznych skutecznie zachęcają do sprawdzania kolejnych wariantów wydarzeń.
Niestety, eksperyment nie zawsze działa. Powtarzanie tych samych sekwencji szybko staje się męczące, droga do części zakończeń bywa mało intuicyjna, a podstawowa ścieżka okazuje się zaskakująco krótka. Sama relacja z Hheily również nie ma takiej siły, jakiej oczekiwałbym od produkcji opierającej całą swoją tożsamość na romansowaniu z kosmicznymi istotami.
To nadal oryginalna, zabawna i znakomicie wyglądająca przygoda, jakiej trudno szukać gdziekolwiek indziej. Nie jest to jednak najlepsza odsłona serii. Fani prawdopodobnie będą chcieli odkryć jej wszystkie tajemnice, natomiast nowi gracze muszą przygotować się na krótki, nierówny i mocno oparty na metodzie prób i błędów romans.
