Castlevania powraca po latach nieobecności. Nowa odsłona zachwyca klimatem, eksploracją i pomysłową walką, ale nie wszystkie rozwiązania wypadają równie dobrze. Czy Belmont’s Curse to powrót, na który czekaliśmy?
Są takie serie, których powrót zawsze budzi szczególne emocje. Castlevania bez wątpienia należy do tego grona. Przez lata marka była obecna głównie za sprawą reedycji, kolekcji klasyków i adaptacji animowanych. Tymczasem gatunek metroidvania, który zawdzięcza jej połowę swojej nazwy, rozwijał się w najlepsze. Produkcje pokroju Hollow Knight, Dead Cells czy Prince of Persia: The Lost Crown zdążyły pokazać, jak wiele można jeszcze wycisnąć z tej formuły. Powrót Belmontów oznaczał więc nie tylko spotkanie z legendą, ale również konieczność zmierzenia się z konkurencją, która przez ostatnie lata naprawdę wysoko zawiesiła poprzeczkę.
Za Castlevania: Belmont’s Curse odpowiada Evil Empire, czyli studio mające doświadczenie przy Dead Cells, przy wsparciu Motion Twin. Chociaż nowa odsłona nie rewolucjonizuje gatunku, trudno odmówić jej charakteru. To przygoda, która czerpie garściami z dziedzictwa serii, dokłada kilka ciekawych mechanik i przede wszystkim przypomina, dlaczego tak wielu graczy pokochało kiedyś polowanie na wampiry.
Castlevania: Belmont’s Curse – nowa Belmont, stare demony.
Akcja Belmont’s Curse rozgrywa się w 1499 roku, dokładnie 23 lata po wydarzeniach przedstawionych w Castlevania III: Dracula’s Curse. Tym razem przenosimy się do Paryża, który zdecydowanie nie przypomina romantycznego miasta znanego ze współczesnych pocztówek. Ulice opanowały potwory, budynki stoją w płomieniach, a nad wszystkim wisi widmo kolejnego nadprzyrodzonego kataklizmu. Główną bohaterką zostaje Rose Belmont, córka Trevora Belmonta i Syphy Belnades. To właśnie ona przejmuje ciężar walki z siłami ciemności, korzystając z charakterystycznego dla swojego rodu bicza Vampire Killer.
Zmiana protagonistki to dobry pomysł, szczególnie że Rose nie sprawia wrażenia postaci stworzonej wyłącznie po to, by zastąpić bardziej rozpoznawalnych członków rodziny. Ma własny charakter i umiejętności, a jej przygoda stanowi przyjemne rozwinięcie znanego uniwersum. Nie trzeba też znać całej historii serii, żeby odnaleźć się w wydarzeniach.
Szkoda jedynie, że sama fabuła nie zawsze wykorzystuje swój potencjał. Twórcy potrafią zbudować intrygującą atmosferę i zainteresować kolejnymi tajemnicami, ale historia bywa zaskakująco powierzchowna. Niektórym postaciom i wydarzeniom przydałoby się więcej przestrzeni, szczególnie że świat aż prosi się o bardziej rozbudowaną opowieść.
Nie jest to jednak problem, który znacząco odbiera przyjemność z zabawy. W Castlevanii historia zawsze była ważna, ale to rozgrywka stanowiła jej prawdziwe serce. I pod tym względem najnowsza część ma naprawdę sporo do zaoferowania.
Bicz, miecz i magia. Walka w Belmont’s Curse potrafi dać ogromną satysfakcję
Jednym z najmocniejszych elementów nowej Castlevanii jest system walki. Rose dysponuje całkiem pokaźnym arsenałem, obejmującym siedem kategorii broni. Poszczególne rodzaje uzbrojenia różnią się szybkością, zasięgiem i sposobem zadawania obrażeń, co pozwala dopasować styl gry do własnych preferencji.
Można postawić na szybkie, agresywne ataki albo wybrać cięższą broń, która wymaga lepszego wyczucia momentu uderzenia. Do tego dochodzą uniki, parowanie ciosów i umiejętności specjalne. System jest na tyle rozbudowany, by zachęcać do eksperymentowania, ale nie przytłacza niepotrzebną liczbą mechanik.
Szczególne miejsce zajmuje oczywiście legendarny Vampire Killer. Co ciekawe, tym razem bicz służy przede wszystkim do poruszania się po otoczeniu. Rose może przyciągać się do określonych punktów, przeskakiwać nad przepaściami czy błyskawicznie doskakiwać do przeciwników.
To rozwiązanie, które świetnie łączy eksplorację z walką. Zamiast traktować przemieszczanie się i pojedynki jako dwa zupełnie oddzielne elementy, gra pozwala płynnie przechodzić między nimi. Dobrze zaplanowana sekwencja skoków, uników i ataków potrafi wyglądać niemal jak starannie wyreżyserowana choreografia.
Nie oznacza to jednak, że sterowanie jest perfekcyjne. Niektóre animacje, zwłaszcza związane z używaniem bicza, mają wyczuwalne opóźnienie. W spokojniejszych momentach nie stanowi to większego problemu, ale podczas wymagających starć lub precyzyjnych sekwencji platformowych potrafi irytować. Zdarza się, że bohaterka nie reaguje tak szybko, jak można byłoby oczekiwać.
To jedna z tych niedoskonałości, które szczególnie rzucają się w oczy po kontakcie z najbardziej dopracowanymi przedstawicielami gatunku. Nie przekreśla całego systemu, ale od gry tak mocno stawiającej na zręczność oczekiwałbym nieco większej precyzji.
Eksploracja, czyli wszystko to, za co kochamy metroidvanie
Jeżeli miałbym wskazać element, który najlepiej oddaje ducha Castlevanii, byłaby nim eksploracja. Belmont’s Cursebardzo dobrze rozumie, jak budować satysfakcję z odkrywania kolejnych fragmentów świata.
Początkowo przemierzamy ogarnięty chaosem Paryż, ale z czasem przygoda przenosi się również do zamku Drakuli. To właśnie tam struktura świata zaczyna pokazywać pełnię swoich możliwości.
Lokacje są ze sobą połączone, a dostęp do wielu obszarów wymaga zdobycia odpowiednich umiejętności. Niemal na każdym kroku można natrafić na przejście, którego jeszcze nie da się pokonać, tajemniczy przedmiot albo miejsce sugerujące obecność ukrytego sekretu. Naturalnie zachęca to do zapamiętywania charakterystycznych punktów i późniejszego powracania w ich okolice.
Co ważne, eksploracja nie ogranicza się do szukania właściwych drzwi. Twórcy przygotowali również sporo wyzwań platformowych i zagadek wykorzystujących zdolności Rose. Niektóre pomieszczenia wymagają umiejętnego korzystania z bicza, inne zmuszają do manipulowania elementami otoczenia lub dokładniejszego przyjrzenia się wskazówkom.
Podoba mi się również to, że gra nie prowadzi za rękę przy każdej okazji. Potrafi pozwolić graczowi na samodzielne rozwiązanie problemu, a odkrycie właściwej drogi daje wtedy autentyczną satysfakcję.
Są jednak momenty, w których eksploracja zaczyna niepotrzebnie przeciągać się w czasie. System szybkiej podróży zostaje udostępniony stosunkowo późno, przez co powroty do wcześniej odwiedzonych obszarów bywają męczące. Szczególnie kiedy po raz kolejny trzeba pokonać te same pomieszczenia i przeciwników.
Nie każda lokacja jest też równie interesująca. Obok świetnie zaprojektowanych fragmentów pojawiają się bardziej zachowawcze, sprawiające wrażenie wypełniaczy. Na szczęście tych pierwszych jest wystarczająco dużo, by chęć poznawania świata rzadko znikała na dłużej.
System Arkanów i bossowie. Dużo dobrych pomysłów, nie zawsze idealny balans
Istotnym elementem rozwoju Rose jest system Arkanów, powiązany z kartami tarota. Pokonywanie kolejnych bossów pozwala zdobywać nowe zdolności magiczne, które następnie można wykorzystywać podczas walki i rozwijać. To bardzo przyjemny pomysł, ponieważ dodatkowo nagradza pokonywanie potężniejszych przeciwników. Starcia z bossami przynoszą więc nie tylko satysfakcję, ale również konkretne korzyści dla dalszej rozgrywki.
Same pojedynki potrafią być widowiskowe. Przeciwnicy dysponują charakterystycznymi atakami, a ich pokonanie często wymaga obserwowania zachowania i odpowiedniego reagowania na kolejne sekwencje. Najlepsze starcia nagradzają cierpliwość, znajomość mechanik i umiejętne wykorzystanie dostępnych narzędzi.
Niestety, nie wszystkie walki zostały równie dobrze wyważone. Niektórzy bossowie stanowią wyraźny skok poziomu trudności, podczas gdy inni potrafią okazać się zaskakująco łatwi, szczególnie po odpowiednim rozwinięciu postaci.
Podobnie wygląda kwestia uzbrojenia i magii. Chociaż możliwości jest sporo, nie zawsze istnieje wystarczająca motywacja, by regularnie zmieniać raz wypracowany styl gry. Kilka skutecznych kombinacji może wystarczyć na znaczną część przygody, przez co pozostałe rozwiązania nie dostają okazji, by naprawdę zabłysnąć.
Nie zmienia to faktu, że walka pozostaje jednym z największych atutów Belmont’s Curse, nawet jeśli balansowi przydałoby się jeszcze trochę uwagi.
Gotycki klimat w zupełnie nowych barwach
Trudno przejść obojętnie obok oprawy wizualnej. Castlevania: Belmont’s Curse prezentuje się znakomicie, choć jednocześnie odchodzi od niektórych estetycznych przyzwyczajeń związanych z serią.
Twórcy postawili na stylizowaną grafikę, która łączy trójwymiarowe modele z wyglądem przypominającym ręcznie rysowaną animację. Całość wyróżnia się wyrazistymi kolorami, szczegółowymi tłami i efektownymi animacjami.
To nadal ten sam ponury, gotycki świat, ale przedstawiony w znacznie bardziej ekspresyjny sposób. Płonące ulice Paryża, monumentalne wnętrza czy groteskowe projekty przeciwników tworzą charakterystyczną całość. Gra potrafi być jednocześnie mroczna i zaskakująco barwna.
Na pochwałę zasługuje także oprawa dźwiękowa. Muzyka dobrze podkreśla atmosferę poszczególnych lokacji, a znajome motywy potrafią wywołać przyjemne uczucie nostalgii. Nie wszystkie nowe kompozycje są równie zapadające w pamięć, ale całości słucha się z przyjemnością.
Wizualnie to zdecydowanie jedna z najbardziej charakterystycznych odsłon serii. I nawet jeżeli komuś bliższa jest klasyczna stylistyka pikselowych Castlevanii, trudno odmówić twórcom konsekwencji w realizacji własnej wizji.
Nie wszystko działa tak dobrze, jak powinno
Wspomniałem już o okazjonalnie ociężałym sterowaniu, nierównym balansie i niepotrzebnie wydłużających się powrotach do wcześniej odwiedzonych miejsc. Jest jednak jeszcze kilka elementów, które warto wziąć pod uwagę. Przede wszystkim Belmont’s Curse bywa nierówne pod względem tempa. Początek wprowadza kolejne mechaniki stosunkowo spokojnie, a najciekawsze pomysły zaczynają pojawiać się dopiero po pewnym czasie. Nie każdemu przypadnie to do gustu, szczególnie jeżeli oczekuje natychmiastowej intensywności znanej chociażby z Dead Cells.
Pewnym problemem pozostaje również rozmieszczenie punktów zapisu. Śmierć może oznaczać konieczność ponownego przemierzenia kilku pomieszczeń, zanim wrócimy do wymagającego starcia. W grze, która momentami stawia naprawdę wysokie wymagania zręcznościowe, potrafi to skutecznie wybić z rytmu.
Na szczęście twórcy przygotowali rozbudowane ustawienia poziomu trudności. Można modyfikować między innymi zadawane i otrzymywane obrażenia, a nawet włączyć odradzanie się bezpośrednio przed bossem. To świetny przykład rozwiązania, które pozwala dostosować wyzwanie do własnych oczekiwań, zamiast zmuszać wszystkich do identycznego sposobu zabawy.
Trzeba też pamiętać o kwestiach technicznych. Gra nie zaliczyła bezproblemowego debiutu i wymagała poprawek związanych między innymi z uruchamianiem oraz wczytywaniem rozgrywki. Część usterek została już usunięta aktualizacjami, choć jakość działania i płynność warto oceniać osobno dla poszczególnych platform.
Wreszcie pozostaje kwestia oryginalności. Belmont’s Curse robi wiele rzeczy dobrze, ale stosunkowo rzadko próbuje wyjść poza sprawdzone schematy. Mechaniki rozwoju, eksploracji czy konstrukcja świata będą doskonale znajome każdemu, kto spędził ostatnie lata z metroidvaniami. Czy to wada? Do pewnego stopnia tak. Ale nie każda dobra gra musi od razu redefiniować cały gatunek.Czasami wystarczy bardzo dobrze wykorzystać elementy, które już znamy.
Castlevania: Belmont’s Curse – podsumowanie i ocena
Powrót Castlevanii uważam za naprawdę udany. Belmont’s Curse ma swoje problemy, momentami potrafi zirytować, a niektórym rozwiązaniom przydałoby się dodatkowe dopracowanie. Nie jest też produkcją, która nagle wyznacza nowe standardy dla całego gatunku.
Tylko…nie przeszkadza mi to aż tak bardzo, kiedy sama przygoda daje tyle frajdy. Świetna atmosfera, znakomita oprawa wizualna, przyjemny system walki i satysfakcjonująca eksploracja sprawiają, że najnowsza odsłona ma w sobie to coś, co zachęca do odkrywania kolejnych zakamarków zamku Drakuli. Nawet jeżeli czasami po drodze trzeba zacisnąć zęby.
Najbardziej cieszy mnie jednak to, że twórcy nie potraktowali dziedzictwa serii jak muzealnego eksponatu. Zamiast odtwarzać klasyki jeden do jednego, spróbowali połączyć ich charakter z bardziej współczesnym podejściem do rozgrywki. Nie wszystkie decyzje były trafione, ale kierunek zdecydowanie mi odpowiada.
Castlevania: Belmont’s Curse nie jest najlepszą metroidvanią ostatnich lat. Jest za to bardzo dobrą Castlevanią, która udowadnia, że ta seria nadal ma wiele do zaoferowania. I przede wszystkim pozostawia mnie z ochotą na kolejną przygodę z rodziną Belmontów.
„Castlevania: Belmont’s Curse to świetny powrót legendarnej serii, który zachwyca klimatem, satysfakcjonującą walką i eksploracją, choć momentami potyka się o niedopracowane sterowanie i nierówny balans rozgrywki.”
