Ubisoft po raz kolejny zaprasza graczy do tańca, ale tym razem zamiast skupiać się wyłącznie na współczesnych przebojach, zabiera nas w podróż przez historię muzyki rozrywkowej. Just Dance: Decades of Hits to kolorowa, pełna energii propozycja, która łączy pokolenia i udowadnia, że dobry rytm nie zna granic wieku. Czy jednak nostalgiczny repertuar i nowy tryb przygodowy wystarczą, aby odświeżyć dobrze znaną formułę?
Sześć dekad, jeden parkiet
Nadeszła jesień, moja ulubiona pora roku. Wiem, w tym okresie pewne są dwie rzeczy: produkty o zapachu pumpkin spice oraz nowa odsłona Just Dance. Seria od lat opiera się na niezwykle prostym pomyśle – wystarczy stanąć przed ekranem, naśladować ruchy tancerzy i dać się ponieść muzyce. Tym razem Ubisoft nie próbuje rewolucjonizować sprawdzonej mechaniki, lecz stawia na motyw przewodni, który nadaje całej zabawie bardziej spójny, a przede wszystkim międzypokoleniowy charakter.
Just Dance: Decades of Hits oferuje 35 utworów reprezentujących sześć dekad, od lat 70. aż po współczesność. Na liście znajdziemy między innymi: Mamma Mia zespołu ABBA, Uptown Girl Billy’ego Joela, Wannabe Spice Girls, Bye Bye Bye *NSYNC, Feel Good Inc. Gorillaz czy Manchild Sabriny Carpenter. Ale to dopiero początek muzycznych atrakcji! Możemy popisać się swoimi umiejętnościami przy utworach Zary Larsson, Bad Bunny’ego, legendarnej miss Britney Spears, która reprezentuje tu kultowe Stronger. Nie mogę też nie wspomnieć o moim tegorocznym ulubieńcu Danza Kuduro Dona Omara. Ten układ to prawdziwa energetyczna petarda, żywcem przeniesiona z najlepszych zajęć zumby! Tak różnorodny repertuar sprawia, że coś dla siebie znajdą zarówno osoby pamiętające klasyczne dyskoteki, jak i młodsi gracze wychowani na współczesnych przebojach czy bywalcy festiwali. Brzmi jak idealna rozrywka po wigilijnej kolacji, nieprawdaż?
Największą siłą tej koncepcji jest właśnie różnorodność. Poszczególne dekady mają własną estetykę, charakterystyczne rytmy i odmienne podejście do choreografii. Dzięki temu kolejne występy nie sprawiają wrażenia przypadkowo dobranych piosenek, lecz tworzą muzyczną podróż, w której każda dekada ma coś do zaoferowania. W trakcie swoich tanecznych potyczek doszłam nawet do wniosku, że chyba urodziłam się nie w tych czasach. Zdecydowanie najlepiej odnajdywałam się w latach 70.! Liczę, że sumiennie ćwiczone układy zaprocentują na przyszłorocznym weselu mojej psiapsi.
Znajoma rozgrywka w nowych rytmach
Pod względem podstawowych zasad Just Dance: Decades of Hits pozostaje wierne tradycji serii. Zadaniem gracza jest wykonywanie ruchów prezentowanych przez wirtualnych tancerzy, a system ocenia zgodność naszych gestów z przygotowaną choreografią.
Prostota nadal stanowi jeden z największych atutów marki. Nie trzeba znać skomplikowanych kombinacji przycisków ani mieć doświadczenia z grami zręcznościowymi. Wystarczy odrobina przestrzeni i chęć do zabawy. Poszczególne układy różnią się poziomem trudności, dzięki czemu początkujący mogą rozpocząć od prostszych sekwencji, a bardziej doświadczeni tancerze znajdą ambitniejsze wyzwania.
Nie oznacza to jednak, że sprawdzona formuła pozbawiona jest wad. Rozpoznawanie ruchów pozostaje uproszczeniem rzeczywistego tańca. Dobry wynik nie zawsze oznacza perfekcyjne wykonanie całego układu, a osoby oczekujące precyzyjnego symulatora mogą poczuć niedosyt. Just Dance od zawsze stawiało jednak na swobodną rozrywkę, a nie profesjonalny trening taneczny.
Sama zauważyłam dość spore rozbieżności w przyznawanych ocenach. Czy zepsuło mi to zabawe? Skądże! Bawiłam się świetnie, jak zawsze. Muszę jednak przyznać, że to właśnie rozgrywka na Nintendo Switch najbardziej przypadła mi do gustu. Podczas wykonywania układów niewielki joy-con jest tak lekki, że praktycznie zapominam o jego obecności w dłoni. Ma to jednak swoją ciemną stronę. Kiedy za bardzo wczuję się w taniec, zdarza mi się przypadkowo nacisnąć któryś z przycisków, co skutkuje zatrzymaniem recitalu lub nieplanowaną wycieczkę po menu. No cóż, najwyraźniej moje taneczne emocje i kocie ruchy bywają zbyt intensywne nawet dla kontrolera!
Tryb przygodowy czyli taneczna misja ratunkowa
Najważniejszą nowością jest Adventure Mode, czyli tryb przygodowy, w którym towarzyszymy naszej tanecznej mentorce Lyrze Gigavolt podczas podróży przez sześć światów inspirowanych kolejnymi dekadami. Naszym celem jest uratowanie dobrze już znanego z poprzedniej odsłony profesora Gigavolta. Po drodze uczestniczymy w tanecznych wyzwaniach, wykonujemy dodatkowe zadania i zdobywamy nagrody.
To interesujący pomysł, ponieważ nadaje grze wyraźniejszą strukturę. Zamiast ograniczać się do wybierania kolejnych piosenek z listy, otrzymujemy konkretny cel i pretekst do stopniowego poznawania repertuaru. I właśnie w ten sposób potraktowałam ten tryb. Ekran główny gry przez swoją kolorystykę i ogromną liczbę elementów, potrafi momentami mnie przytłoczyć. A tak, dzięki codziennemu odkrywaniu fragmentu trybu fabularnego miałam strukturę i szansę na zapoznanie się z nowymi utworami. Dodatkowo odblokowywałam kolejną zawartość.
Nie należy jednak oczekiwać rozbudowanej opowieści czy wielogodzinnej kampanii fabularnej. Tryb przygodowy pełni przede wszystkim funkcję urozmaicenia tradycyjnej zabawy. Jego największą zaletą jest wprowadzenie dodatkowej motywacji, zwłaszcza dla młodszych odbiorców i łowców poziomów, którzy chętniej wykonują kolejne zadania, kiedy towarzyszy im prosta historia.
Kolorowa oprawa i imprezowy charakter
Wizualnie Just Dance: Decades of Hits konsekwentnie wykorzystuje estetykę poszczególnych epok. Barwne stroje, dynamiczne tła i charakterystyczne motywy kulturowe stanowią naturalne uzupełnienie muzyki. Całość zachowuje rozpoznawalny, nieco przerysowany i wręcz pop- artowy styl serii.
Istotną rolę odgrywa również rozgrywka wieloosobowa. Możliwość wspólnej zabawy nawet sześciu osób sprawia, że produkcja świetnie wpisuje się w charakter rodzinnych spotkań i domowych imprez. Dodatkowo dostępne są tryb imprezowy oraz ćwiczeniowy, pozwalający potraktować taniec jako formę aktywności fizycznej. Niestety, w przypadku tego drugiego mam zastrzeżenia. Funkcja liczenia spalanych przez gracza kalorii pozostawia sporo do życzenia. Jestem aktualnie na redukcji i bardzo zwracam uwagę na takie rzeczy. Pomimo wyraźnego zmęczenia i spalonych 60 kcal według mojego Apple Watcha, gra pokazywała mi zaledwie 10 kcal. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że ciężko precyzyjnie zmierzyć spalania, ale skoro już wprowadzono taką mechanikę, to ilość mogłaby zostać oparta na szacunkowych danych dla intensywności danego układu.
Granie w grupie będzie ułatwione dzięki wykorzystaniu smartfona jako kontrolera. Wystarczy pobrać aplikację Just Dance Controller. To właśnie podczas wspólnej zabawy idea gry wydaje się najbardziej przekonująca. Rywalizacja o punkty szybko schodzi na dalszy plan, kiedy kolejne osoby próbują odtworzyć charakterystyczne ruchy znane z teledysków, co czasami wychodzi naprawdę komicznie. W takich chwilach Just Dance pokazuje, że jego największą wartością nie są techniczne innowacje, lecz możliwość spędzenia czasu razem.
Czy jest tu wystarczająco dużo nowości?
Choć motyw muzycznych dekad miał nadać produkcji świeżości, to jest to takie bardziej the best of, trudno nie zauważyć, że podstawowe fundamenty rozgrywki pozostają niemal niezmienione. Dla wiernych fanów cyklu może być to zarówno zaleta, jak i wada. Z jednej strony otrzymujemy sprawdzony system zabawy, nowe choreografie oraz tematyczny tryb fabularny. Z drugiej, osoby liczące na znaczący rozwój mechaniki mogą uznać, że zmiany mają przede wszystkim charakter repertuarowy i wizualny.
Pewnym ograniczeniem jest również liczba 35 utworów. Choć zestaw obejmuje różnorodne gatunki czy epoki, przy regularnej zabawie repertuar może z czasem stać się powtarzalny. Nie każdemu przypadnie też do gustu obecność coverów wybranych klasycznych przebojów zamiast oryginalnych nagrań.
Podsumowanie
Just Dance: Decades of Hits to interesujące rozwinięcie znanej formuły, które zamiast rewolucji proponuje wyraźny motyw przewodni i zabawę opartą na muzycznej nostalgii. Największymi atutami produkcji są różnorodny repertuar, świetne choreografie, charakterystyczna oprawa wizualna oraz nowy tryb przygodowy, dodający tańcom odrobinę narracyjnego kontekstu.
Nie jest to jednak odsłona, która całkowicie zmienia sposób, w jaki bawimy się z serią. Podstawowa mechanika pozostaje znajoma, a ograniczona liczba utworów może być odczuwalna podczas dłuższych sesji. Do tego dochodzi mało wiarygodny licznik spalonych kalorii, który zdecydowanie wymaga dopracowania.
Mimo tych zastrzeżeń Just Dance: Decades of Hits ma potencjał, by stać się znakomitą propozycją na rodzinne wieczory i spotkania ze znajomymi. To gra, która przypomina, że dobra muzyka potrafi łączyć pokolenia, a do udanej zabawy nie potrzeba wiele więcej niż odpowiedniego rytmu i odrobiny odwagi czy też dystansu do własnych tanecznych umiejętności. Ja już wiem, że jeszcze nie raz wrócę na ten parkiet. Szczególnie że przede mną wesele psiapsi, a przecież ktoś musi zrobić furorę na parkiecie!
„Just Dance: Decades of Hits to udana muzyczna podróż przez dekady, która najlepiej sprawdzi się podczas wspólnej zabawy. Nie rewolucjonizuje serii, ale daje dobry powód, aby ponownie wyjść na parkiet. Moja ocena to 7,5/10.”
