Tales of Eternia wraca w odświeżonej formie. Remaster nie ukrywa wieku oryginału, ale sympatyczna drużyna, dynamiczne walki i rozsądne ulepszenia skutecznie bronią klasyka. Czy warto sięgnąć po odświeżoną wersję tego tytułu?
30 lat minęło jak jeden dzień
W napięciu oczekiwałam co na obchody 30-lecia serii Tales przygotuje nam Bandai Namco. Po niesamowitym Tales of Arise z 2021 roku, który ugruntował moją miłość do jRPG spodziewałam się nowej odsłony, która wystrzeli mnie z kapci. W zamian za to otrzymałam zapowiedź nadchodzących remasterów. Na początku byłam wściekła i obiecałam sobie, że na znak protestu nie tknę żadnego z nich. Z czasem zmiękłam. Stwierdziłam, że dam im szansę. Może w którymś z nich się zakocham i w ten sposób osłodzę sobie czekanie na dziewiętnastą odsłonę.
Dwa światy na kursie kolizyjnym
Historia rozpoczyna się w niewielkiej wiosce Rasheans. Reid Hershel i jego energiczna przyjaciółka Farah Oersted są świadkami katastrofy tajemniczego pojazdu, z którego wychodzi dziewczyna o imieniu Meredy. Problem w tym, że przybyszka mówi niezrozumiałym językiem i pochodzi z Celestii – świata znajdującego się po drugiej stronie Eternii.
Początkowo niewinna próba odkrycia pochodzenia Meredy szybko przeradza się w znacznie większą wyprawę. Inferii i Celestii grozi katastrofa określana jako Grand Fall, a bohaterowie rozpoczynają poszukiwania potężnych duchów żywiołów, Greater Craymels, mogących pomóc powstrzymać zagładę obu światów.
Brzmi jak klasyczny jRPG przełomu wieków i dokładnie tym Tales of Eternia jest. Historia wykorzystuje znajome motywy ratowania świata, podróży i dojrzewania, ale broni się przede wszystkim bohaterami. Reid, Farah, Keele i Meredy tworzą grupę, w której różnice charakterów regularnie prowadzą zarówno do zabawnych sytuacji, jak i bardziej emocjonalnych konfliktów.
Remaster dodatkowo poprawia ten element dzięki nowej lokalizacji, odświeżonemu angielskiemu dubbingowi oraz udźwiękowionym skitom (krótkim rozmowom rozwijającym osobowości członków drużyny). Można także wybrać japońskie głosy. Wersja ta porzuciła więc oryginalne audio z wydania na PS1, które za oceanem ukazało się jako Tales of Destiny II czy to z PSP.
Walka jak dwuwymiarowa bijatyka
Najbardziej charakterystycznym elementem Eternii pozostaje Aggressive Linear Motion Battle System. Zamiast klasycznych tur otrzymujemy starcia w czasie rzeczywistym, prowadzone na dwuwymiarowej arenie przypominającej momentami bijatykę.
Ataki podstawowe możemy płynnie łączyć z Artes, tworząc kombinacje i nie pozwalając przeciwnikom dojść do głosu. Jednocześnie trzeba pilnować ustawienia drużyny, osłaniać postacie korzystające z magii i odpowiednio konfigurować zachowanie kompanów. Do wyboru pozostają tryby Auto, Semi-Auto i Manual. Widziałam tutaj podobieństwa do najnowszej części – właśnie ten styl walki sprawił, że się zakochałam w Talesach. Niesamowite, jaką metamorfozę przez te wszystkie lata przeszedł system walki.
System jest szybki i nadal potrafi dawać satysfakcję, ale wieku produkcji nie da się niestety całkowicie zamaskować. Postacie poruszają się po jednej płaszczyźnie, przy większej liczbie przeciwników robi się tłoczno (co często bywało przyczyną mojej klęski), a sterowanie nie zapewnia swobody znanej z nowych części Tales. To mechanika sprzed ponad dwóch dekad – dobra w swoich ramach, lecz chwilami sztywna jak Pinokio.
Ciekawiej robi się za sprawą specjalnych klatek dla duchów tzw. Craymel Cages. Keele i Meredy mogą przypisywać zdobyte duchy żywiołów oraz łączyć ich możliwości poprzez system Fringing, odblokowując nowe zaklęcia. Dzięki temu rozwój magicznej części drużyny ma znacznie więcej głębi, niż początkowo sugeruje prosty system walki. Musiałam jednak trochę doczytać w internecie, o co chodzi, a i tak często działałam na czuja.
Remaster wie, kiedy ułatwić życie
Najlepsze zmiany nie dotyczą grafiki, lecz wygody czyli modyfikacji tempa i zasobów. Możemy ograniczyć albo całkowicie wyłączyć losowe walki, zwiększyć zdobywane doświadczenie i Gald (fikcyjna waluta w serii) czy korzystać ze znaczników celu oraz przyspieszyć automatyczne potyczki. W przypadku porażki dostępne jest również szybkie powtórzenie starcia, które w razie sromotnej porażki można ponawiać kilkukrotnie.
To ważne, ponieważ Eternia nadal posiada elementy typowe dla dawnych jRPG-ów: sporo podróżowania po mapie, backtracking, losowe starcia i dungeony wypełnione zagadkami. Niektóre łamigłówki pozostają bardzo przyjemne, inne potrafią drażnić precyzją sterowania. Brakuje też pełnoprawnego szybkiego podróżowania, przez co późniejsze powroty do odwiedzonych lokacji potrafią niepotrzebnie wydłużyć rozgrywkę.
Nowe opcje pozwalają jednak samemu zdecydować, ile tej archaiczności chcemy zachować. To znacznie lepsze rozwiązanie niż agresywne przebudowywanie klasyka pod współczesne standardy.
PS5 zapewnia płynną podróż do przeszłości
Remaster pozwala przełączać się pomiędzy odświeżoną a oryginalną grafiką i efektami dźwiękowymi. Dwuwymiarowe sprite’y nadal mają mnóstwo uroku, lecz część krajobrazów oraz szczególnie trójwymiarowa mapa świata wyraźnie i boleśnie zdradzają rodowód produkcji. To lifting, a nie pełnokrwisty remake. Kompletnie ominęła mnie złota era grania w jRPG 2D. Przez to nie mam aż takiej przyjemności z sesji jak w przypadku obcowania z tytułami w 3D. Ogrywanie Tales of Eternia traktowałam głównie edukacyjnie, w celu poznania korzeni mojej ulubionej serii gier. Odkryłam jednak, że gry ze starej szkoły były o wiele spójniejsze i mniej przebodźcowujące. Pomimo braku technicznych nowinek i surowości tytułu sprzed 25 lat bardzo łatwo było wsiąknąć w opowiadaną historię. Bo przecież tytułową opowieścią seria Bandai Namco stoi.
Na PS5 gra działa stabilnie, nie miałam bugów. Twórcy deklarują 4k i grę w 60 klatkach na sekundę. Czy tak jest? No ciężko to ocenić w takiej oprawie. Nie mamy więc technologicznego widowiska, ale pod względem płynności trudno tej wersji cokolwiek poważnego zarzucić.
Szkoda jedynie, że remaster jest przeznaczony wyłącznie dla jednego gracza. Oficjalna wersja PS5 nie oferuje kooperacji, mimo że oryginalne wydanie z pierwszego PlayStation pozwalało na kanapowy co-op do czterech graczy.
Podsumowanie
Tales of Eternia Remastered pokazuje, że dobry jRPG nie musi zostać całkowicie przebudowany, żeby po latach ponownie sprawiać przyjemność. Charakterystyczna drużyna, udana przygoda i dynamiczne starcia nadal działają, a nowe ułatwienia skutecznie ograniczają najbardziej archaiczne elementy oryginału.
Nie wszystko jednak przetrwało próbę czasu. Eksploracja potrafi być mozolna, część systemów jest sztywna, a graficznie remaster pozostaje bardzo zachowawczy. Mimo tego jest to jedna z tych reedycji, które mają sens przede wszystkim dlatego, że ponownie udostępniają trudno dostępny klasyk bez odbierania mu jego charakteru. Chętnie zagram w kolejny remaster serii, ale nie ukrywam, że bardziej zadowoliłaby mnie nowa odsłona w 3D. A w tym czasie chyba dam ponowną szansę Tales of Berseria.
„Tales of Eternia Remastered to udany powrót klasycznego jRPG-a, który dzięki licznym modyfikacjom jest dziś znacznie łatwiejszy do polecenia nowym graczom, chociaż wielu z nich odbije się od tak leciwej odsłony. Wersja PS5 nie zachwyca rozmachem modernizacji, ale oferuje bardzo dobrą płynność i najwygodniejszy sposób poznania jednej z ciekawszych starszych odsłon serii.”
