Gdy myślałem, że Benjamin Percy nie może dostarczyć nic gorszego, okazało się, że jednak może. Tak oto dostaliśmy pierwszy tom Wolverine’a w erze Przeznaczenie X. To będzie mocno subiektywna opinia, bo zakładam, że wielu osobom ten album może przypaść do gustu.
Wolverine i… Deadpool…
Już od pierwszych stron komiksu widzimy, że coś się kroi – po pierwsze żółte narracyjne dymki, po drugie alternatywna okładka sugerująca pojawienie się pewnego wygadanego najemnika, a po trzecie… właściwie nie ma po trzecie!
Pojawia się on – Deadpool, we własnej osobie. Z racji tego, że uważa się za mutanta, ponieważ ma w sobie gen Wolverine’a, a także jest praktycznie założycielem X-Force, to pragnie dostać się na Krakoę. Muszę przyznać, że sam zlepek różnych sposobów, jak próbuje się dostać na wyspę, jest zabawny. Myślę, że gdyby poprzestało na tym, to byłbym ukontentowany. Niestety cała przygoda duo trwa trzy zeszyty.
Benjamin Percy nie jest najlepszym scenarzystą, nieraz narzekałem na jego styl na łamach grapodpada, ale kiedy dostał Deadpoola i zaczął pisać te bezbekowe dialogi, czułem się mocno zażenowany. Cóż mogę powiedzieć, nie bawi mnie taki humor. Deadpool gada dużo i bez sensu, scenarzysta próbuje udawać, że to samoświadomy twór, a Logan go co chwilę kontruje i ucisza, ale ten żart ciągnie się zdecydowanie zbyt długo.
Chociaż uważam, że sama fabuła, główny złoczyńca oraz jego motywacje nie są wcale takie najgorsze. Przyjemnie było wrócić na stare śmieci (czyt. szkoła dla uzdolnionej młodzieży Charlesa Xaviera). Całość jest mocno krwawa i brutalna, a finał w klimatach Substancji dobrze to dopełnia.
Sądny dzień po raz kolejny
Podobnie, jak przy okazji Przeznaczenie X. X-Men. Tom 1, dwa ostatnie zeszyty zostały poświęcone na tie-iny do wydarzenia Sądny dzień. Tym razem Wolverine wyrusza na poszukiwania miecza Muramasy, który ma pomóc mu pokonać Celestianina. Dostajemy więc mały team-up z Solemem, który wraz z Loganem wyrusza na biegun północny rozprawić się z Protoplastą.
Podobały mi się rysunki na stronach, na których nasi bohaterowie przebijają się przez śnieżycę. Dodało to ciekawego klimatu i stanowiło ciekawy kontrast do pierwszych kadrów, które rozgrywały się w piekle.
Sprawdź też: Sądny dzień – recenzja komiksu – Wszyscy zostaną osądzeni
Wciąż ten sam niski poziom
Przeznaczenie X. Wolverine. Tom 1 miał potencjał na bycie kompetentnym komiksem, ale Percy postanowił dorzucić do tej historii Deadpoola. Gdyby nie on, to ta opowieść byłaby nawet ciekawa. Tak jak mówiłem na początku – jest to mocno subiektywna opinia, bo ciężko oceniać humor. Dlatego jestem w stanie zrozumieć, że ktoś będzie się przy tym doskonale bawił czytając ten duet.
Sprawdź też poprzednie tomy:
– Przeznaczenie X. X-Men. Tom 1 – recenzja komiksu – Wszystko zaczyna się sypać?
