Są komiksy, które bawią się znanymi bohaterami, a są też takie, które wrzucają ich do maszynki do mielenia mięsa i patrzą, kto wyjdzie z niej żywy. DC kontra Wampiry zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii i już od pierwszych stron pokazuje, że w tym świecie nikt nie może czuć się bezpiecznie.
DC w wydaniu horrorowym
Przez lata superbohaterowie DC mierzyli się z kosmitami, bogami, demonami i zagrożeniami mogącymi zniszczyć cały wszechświat. James Tynion IV i Matthew Rosenberg postanowili jednak postawić przed nimi przeciwnika znacznie bardziej podstępnego. Wampiry nie przybywają z kosmosu ani nie atakują otwarcie. One już są wśród ludzi, ukrywają się w cieniu i cierpliwie czekają na odpowiedni moment, by przejąć kontrolę nad światem. To właśnie ten pomysł stanowi największą siłę całej historii. Zamiast klasycznej opowieści o superbohaterach dostajemy mieszankę horroru, thrillera i postapokaliptycznej historii o przetrwaniu. Autorzy bardzo szybko budują atmosferę niepewności, sprawiając, że czytelnik zaczyna podejrzewać każdego bohatera o bycie częścią spisku.
Tajemnica, która napędza fabułę
Pierwsze zeszyty przypominają wręcz komiksowy kryminał. Kto stoi za kolejnymi morderstwami? Kto został przemieniony? Kto jeszcze pozostał człowiekiem? Tynion i Rosenberg umiejętnie dawkują informacje, dzięki czemu napięcie utrzymuje się przez znaczną część serii. Największą zaletą jest fakt, że twórcy nie boją się podejmować odważnych decyzji. Bohaterowie, których zwykle uznajemy za nietykalnych, mogą tutaj zginąć lub przejść na stronę przeciwnika. Dzięki temu każda kolejna scena niesie ze sobą autentyczne poczucie zagrożenia. W świecie DC kontra Wampiry nie działa bowiem typowa superbohaterska zasada, według której wiadomo, że najważniejsze postacie i tak wyjdą z każdej opresji bez szwanku.
Bohaterowie wystawieni na próbę
Jednym z najciekawszych elementów komiksu jest sposób wykorzystania znanych postaci. Batman, Green Arrow, Nightwing czy Harley Quinn nie są tutaj jedynie pionkami przesuwanymi po planszy. Każdy z nich otrzymuje momenty, które pozwalają pokazać charakter i podejmować trudne decyzje. Szczególnie dobrze wypadają bohaterowie drugiego planu. Autorzy chętnie sięgają po postacie, które na co dzień nie znajdują się w centrum wydarzeń największych crossoverów. Dzięki temu wiele scen potrafi zaskoczyć, a niektóre relacje między bohaterami nabierają nowego znaczenia. Największą gwiazdą całej historii okazuje się jednak Nightwing. Trudno powiedzieć więcej bez wchodzenia w spoilery, ale fani tej postaci z pewnością będą mieli o czym dyskutować po lekturze. To właśnie wokół niego koncentruje się wiele najważniejszych wydarzeń, a jego rola w całej opowieści jest znacznie większa, niż można przypuszczać po przeczytaniu opisu fabuły.
Brutalna walka o przetrwanie
DC kontra Wampiry nie jest komiksem dla osób szukających lekkiej i kolorowej przygody. To jedna z mroczniejszych historii wydanych pod szyldem DC w ostatnich latach. Krew leje się tutaj strumieniami, bohaterowie giną często w brutalny sposób, a atmosfera staje się coraz bardziej przygnębiająca wraz z rozwojem wydarzeń. Co ważne, przemoc nie jest jedynie pustą efektownością. Autorzy wykorzystują ją do pokazania skali katastrofy i beznadziejnego położenia bohaterów. Im dalej w historię, tym bardziej przypomina ona opowieść o końcu świata, w której resztki ocalałych próbują przetrwać kolejny dzień. Momentami można wręcz odnieść wrażenie, że twórcy inspirują się popularnymi historiami o zombie. Różnica polega na tym, że przeciwnicy są tutaj znacznie inteligentniejsi i bardziej niebezpieczni, co tylko zwiększa napięcie.
Rysunki pełne mroku
Za warstwę graficzną odpowiada przede wszystkim Otto Schmidt i trzeba przyznać, że jego styl doskonale pasuje do klimatu opowieści. Rysownik świetnie radzi sobie zarówno z dynamicznymi scenami akcji, jak i bardziej kameralnymi momentami budowania napięcia. Projektowanie wampirów wypada bardzo efektownie. Nie są to romantyczne istoty rodem z młodzieżowych powieści, lecz prawdziwe potwory budzące strach. Jednocześnie Schmidt nie rezygnuje z charakterystycznej dla komiksów superbohaterskich widowiskowości, dzięki czemu starcia pozostają spektakularne. Duże wrażenie robi również kolorystyka. Dominują ciemne barwy, czerwienie i kontrasty podkreślające horrorowy charakter historii. Wizualnie album prezentuje się naprawdę znakomicie.
Sprawdź też: Superman kontra Lobo – recenzja komiksu – Starcie, które nigdy nie nabiera rozpędu
Nie wszystko działa idealnie
Choć DC kontra Wampiry jest bardzo udanym komiksem, nie uniknął kilku problemów. Największym z nich wydaje się nierówne tempo narracji. Początek i środkowa część historii wciągają bez reszty, jednak pod koniec można odnieść wrażenie, że niektóre wątki zostały potraktowane zbyt pośpiesznie. Nie każda szokująca decyzja fabularna wybrzmiewa też tak mocno, jak powinna. Część bohaterów znika ze sceny szybciej, niż zdążymy się do nich przywiązać, przez co niektóre dramatyczne momenty tracą część emocjonalnej siły. Mimo tych niedoskonałości całość pozostaje niezwykle angażującą lekturą, od której trudno się oderwać.
Werdykt
DC kontra Wampiry to jeden z najciekawszych eksperymentów Elseworlds ostatnich lat. James Tynion IV i Matthew Rosenberg udowodnili, że nawet po dekadach istnienia uniwersum DC można znaleźć świeży pomysł na wykorzystanie najbardziej znanych bohaterów. To historia brutalna, pełna niespodziewanych zwrotów akcji i odważnych decyzji fabularnych, która skutecznie łączy superbohaterską widowiskowość z klimatem horroru. Jeżeli lubicie alternatywne wersje znanych światów, a przy okazji nie przeszkadza wam większa dawka mroku i przemocy, ten album powinien znaleźć się wysoko na waszej liście lektur.
Sprawdź też: Małpi król. Zamieszanie w Niebiańskim Pałacu — recenzja komiksu — Jak (nie) adaptować klasyki?
