Tony Stark to geniusz, miliarder, filantrop i człowiek, który potrafi zbudować zaawansowaną technologicznie zbroję praktycznie z niczego. Przez lata przyzwyczaił nas do tego, że na większość problemów ma odpowiedź, a jeśli jej nie zna, to prawdopodobnie właśnie konstruuje urządzenie, które rozwiąże sprawę. Co jednak w sytuacji, kiedy pieniądze się kończą, firma trafia w niepowołane ręce, a dotychczasowe osiągnięcia zaczynają obracać się przeciwko niemu? Właśnie w takim momencie poznajemy Tony’ego. Czy lepiej być milionerem z problemami, czy jednak biedakiem bez zagrożenia życia? Zapraszam do lektury.
Od miliardera do… właśnie do czego?
Historia rozpoczyna się w wyjątkowo trudnym okresie życia Starka. Dawny majątek praktycznie nie istnieje, reputacja w sumie chyba nigdy nie istniała, więc to pomińmy, a zamiast nowoczesnych laboratoriów pozostaje mu prowizoryczny warsztat. Jakby tego było mało, dochodzi do tragicznej eksplozji, w której ginie niewinna kobieta. To za dużo jak na zwykły zbieg okoliczności.
Na jego drodze staje Feilong, człowiek dysponujący ogromnymi zasobami finansowymi i technologicznymi, którego ambicje wykraczają daleko poza zwykłe przejęcie przedsiębiorstwa. Co gorsza, przeciwnik zamierza wykorzystać wynalazki Starka w konflikcie z mutantami. Nasz bohater musi więc nie tylko walczyć o własne dobre imię, ale również powstrzymać wykorzystanie swojego dorobku do znacznie mniej szlachetnych celów.
Gerry Duggan zdecydował się na interesujący zabieg narracyjny. Tony Stark spisuje autobiografię, dzięki czemu część wydarzeń poznajemy z jego własnej perspektywy. Pozwala to zajrzeć za maskę człowieka, który zazwyczaj ukrywa swoje problemy pod warstwą ironii, pewności siebie i kosztownych technologicznych gadżetów. Nie jest to jednak szczególnie odkrywczy portret Iron Mana. Motyw upadku, utraty majątku czy walki z własnymi demonami pojawiał się w jego historiach wielokrotnie. Tym razem scenarzysta próbuje nadać mu nowy charakter, łącząc osobiste problemy bohatera z wydarzeniami dotyczącymi X-Menów.

Dużo się dzieje, czyli zwykły wtorek w Marvelu
W komiksie naprawdę sporo się dzieje. Mamy zamachy, walki, biznesowe intrygi, polityczne konflikty, potężne maszyny oraz oczywiście kolejnych bohaterów Marvela. Nie traktuję jednak tego ani jako szczególnej zalety, ani jako wady. To po prostu świat superbohaterów, w którym spokojny dzień najczęściej oznacza, że zagrożenie końcem świata zostało przesunięte na jutro.
Historia utrzymuje dobre tempo, a kolejne wydarzenia skutecznie prowadzą czytelnika przez fabułę. Nie każda scena robi równie duże wrażenie, a część rozwiązań można przewidzieć, ale trudno też mówić o nudzie. Najważniejsze, że mimo rozbudowanej intrygi główny konflikt pozostaje zrozumiały i nie ginie całkowicie wśród kolejnych wybuchów oraz pojedynków.
Nie wszystko jednak działa równie dobrze. Duggan niekiedy bardziej skupia się na przygotowaniu kolejnych konfliktów niż na rozwijaniu konsekwencji poprzednich wydarzeń. Niektóre sytuacje mają spory potencjał emocjonalny, ale zanim zdążą naprawdę wybrzmieć, historia już pędzi dalej. Można odnieść wrażenie, że Tony Stark ma tak napięty grafik katastrof, iż nawet nie znajduje czasu, żeby porządnie przeżyć poprzednią.
Nie oznacza to jednak, że fabuła jest chaotyczna. Wręcz przeciwnie, poszczególne elementy układają się w całkiem spójną całość. Problem polega raczej na tym, że mnogość wydarzeń nie zawsze przekłada się na ich znaczenie. Dostajemy sprawnie opowiedzianą historię, ale brakuje momentów, które szczególnie mocno zapadałyby w pamięć.

Iron Man i Emma Frost, czyli dwa wielkie ego i jeden cel
Ciekawym elementem jest obecność Emmy Frost, która stopniowo zaczyna odgrywać coraz większą rolę. Jej współpraca ze Starkiem to spotkanie dwóch niezwykle inteligentnych, upartych i przyzwyczajonych do luksusu osobowości. Oboje mają ogromne ego, oboje lubią kontrolować sytuację i oboje znaleźli się w położeniu, którego jeszcze niedawno nawet nie brali pod uwagę.
Ich rozmowy wprowadzają nieco humoru i stanowią przyjemną przeciwwagę dla poważniejszych wydarzeń. Z czasem relacja zaczyna przybierać coraz bardziej nietypowy charakter, ale w uniwersum Marvela nawet udawane małżeństwo może okazać się elementem planu ratowania świata.
Pewnym problemem może być natomiast silne powiązanie historii z wydarzeniami dotyczącymi mutantów, a konkretnie z Upadkiem X i organizacją Orchis. Osoby regularnie śledzące przygody X-Menów odnajdą tutaj sporo znajomych elementów i lepiej zrozumieją motywacje poszczególnych postaci. Pozostali mogą czasami zastanawiać się, czy przypadkiem nie przegapili kilku istotnych rozdziałów.
Egmont zamieścił na początku albumu wprowadzenie wyjaśniające najważniejsze wydarzenia, co zdecydowanie pomaga. Mimo wszystko szkoda, że solowa seria Iron Mana nie jest nieco bardziej niezależna. Nie jest to przeszkoda uniemożliwiająca lekturę, ale z pewnością wpływa na odbiór niektórych wątków. To trochę tak, jakby wejść na rodzinne spotkanie w połowie wielkiej awantury. Niby wiadomo, kto z kim się kłóci, ale dobrze byłoby wiedzieć, kto pierwszy rzucił talerzem.
Sprawdź też: Upadek X. X-Men – recenzja komiksu – Czy to naprawdę koniec państwa mutantów?

Metal, eksplozje i naprawdę ładne obrazki
Pod względem wizualnym Niezwyciężony Iron Man prezentuje się naprawdę dobrze. Juan Frigeri, wspierany między innymi przez Andreę Di Vito, przygotował efektowną oprawę, która doskonale pasuje do charakteru tej historii. Projekty zbroi, zaawansowane technologicznie konstrukcje i widowiskowe starcia robią bardzo dobre wrażenie.
Rysunki są szczegółowe, dynamiczne, a przy tym zachowują odpowiednią czytelność. Nawet w scenach, w których na planszach pojawia się mnóstwo postaci, eksplozji i efektów specjalnych, bez większego problemu można śledzić przebieg wydarzeń. Nie mamy tutaj do czynienia z sytuacją, w której dopiero po kilku minutach zastanawiania się nad kadrem jesteśmy w stanie ustalić, czy Iron Man właśnie kogoś uderzył, czy sam dostał w twarz.
Warto również zwrócić uwagę na spokojniejsze fragmenty, gdzie odpowiednia mimika i kadrowanie dobrze oddają emocje bohaterów. Kolorystyka skutecznie podkreśla zarówno widowiskowe walki, jak i bardziej kameralne momenty. Co ważne, ilustracje nie sprawiają wrażenia przygotowanych wyłącznie po to, żeby efektownie wyglądać. Są również funkcjonalne i dobrze współgrają ze sposobem prowadzenia historii.
To po prostu bardzo ładny komiks, który potrafi zachęcić do zatrzymania się na poszczególnych ilustracjach nieco dłużej. I choć oczywiście nie każda plansza zasługuje na oprawienie w ramkę i powieszenie nad telewizorem, całość utrzymuje wysoki poziom. W moim odczuciu oprawa graficzna jest jednym z najmocniejszych elementów tego tomu.
Chyba lepiej płakać w Ferrari
Niezwyciężony Iron Man jest solidną historią superbohaterską, która nie próbuje wymyślać gatunku na nowo, ale potrafi zainteresować losami głównego bohatera. Gerry Duggan wykorzystuje sprawdzony motyw upadku Tony’ego Starka i wzbogaca go o konflikt z mutantami, biznesowe intrygi oraz nietypową współpracę z Emmą Frost.
Nie wszystkie pomysły otrzymują tyle miejsca, na ile zasługują, a mocne powiązania z innymi seriami mogą nieco przeszkadzać. Z drugiej strony dostajemy przyjemnie poprowadzoną opowieść, dobrze napisane relacje między postaciami i przede wszystkim bardzo udaną oprawę graficzną.
Sprawdź też: Avengers. Niemożliwe Miasto. Tom 1 – recenzja komiksu – Kang, magia i Avengers

