Final Fantasy Resonance to coś więcej niż nostalgiczna podróż do przeszłości. To znakomity, pełnoprawny jRPG, który łączy najlepsze elementy klasycznych odsłon serii z nowoczesnymi mechanikami. I robi to niemal perfekcyjnie.
Przez blisko cztery dekady seria Final Fantasy przeszła ogromną metamorfozę. Od prostych, turowych RPG-ów z czasów NES-a, przez niezwykle rozbudowane produkcje z ery SNES-a i pierwszego PlayStation, aż po współczesne odsłony, coraz śmielej eksperymentujące z walką w czasie rzeczywistym. Każda z tych zmian miała swoje uzasadnienie, ale wraz z kolejnymi częściami zaczęło brakować pewnych elementów, które niegdyś stanowiły fundament całej marki.
Czego dokładnie?Chociażby eksploracji klasycznej mapy świata, stopniowego odkrywania kolejnych zakątków krainy, kombinowania z umiejętnościami drużyny czy wreszcie poczucia, że uczestniczymy w wielkiej przygodzie, w której równie ważna co główny wątek jest sama podróż.
Final Fantasy Resonance przywraca praktycznie wszystkie te elementy. Co więcej, nie ogranicza się do odtworzenia sprawdzonych rozwiązań. Bierze najlepsze pomysły z różnych okresów historii serii, łączy je w jedną całość i udowadnia, że klasyczna formuła wcale nie wymaga gruntownej przebudowy, aby zachwycać współczesnych graczy. Efekt? Jedna z najbardziej satysfakcjonujących odsłon Final Fantasy od wielu lat, a przy tym produkcja, którą bez większych oporów można postawić obok najlepszych przedstawicieli cyklu.
Final Fantasy Resonance zabiera nas do świata, w którym kryształy ponownie odgrywają najważniejszą rolę
Punktem wyjścia dla Final Fantasy Resonance jest historia znana z pierwszego sezonu mobilnego Final Fantasy Brave Exvius. Nie mamy jednak do czynienia ze zwykłym portem. Square Enix przebudowało tę opowieść na potrzeby pełnoprawnej gry konsolowej, usuwając charakterystyczne dla produkcji mobilnych rozwiązania związane z modelem free-to-play i dostosowując rozgrywkę do tradycyjnego jRPG-a.
Akcja rozgrywa się w świecie Lapis, którego równowaga zależy od potężnych kryształów. Wcielamy się w Raina, młodego rycerza królestwa Grandshelt, który wraz ze swoim przyjacielem Lasswellem zostaje wysłany do świątyni Kryształu Ziemi. Pozornie rutynowa misja szybko przeradza się w katastrofę, a tajemniczy przeciwnik odziany w czarną zbroję daje początek wydarzeniom mogącym doprowadzić do zagłady całego świata. Brzmi znajomo? Oczywiście. Kryształy, żywioły, tajemniczy wojownicy, starożytne konflikty i drużyna bohaterów próbujących uratować świat to przecież motywy, na których wychowały się całe pokolenia miłośników Final Fantasy.
Jednak siła Resonance nie tkwi w oryginalności samego punktu wyjścia. Najważniejsze jest to, jak sprawnie gra rozwija pozornie prostą historię i jak umiejętnie buduje zaangażowanie w losy jej bohaterów. Początkowo główny wątek wydaje się dość przewidywalny. Mamy wyraźnie zarysowany konflikt, bohaterów reprezentujących dobrze znane archetypy oraz przeciwników, których motywacje pozostają zagadką. Wraz z kolejnymi rozdziałami opowieść zaczyna jednak nabierać głębi. Pojawiają się kolejne pytania dotyczące przeszłości świata, prawdziwych intencji antagonistów oraz relacji łączących poszczególne postacie.
Nie brakuje przy tym zwrotów akcji, które potrafią zmienić nasze spojrzenie na wcześniejsze wydarzenia. Co ważne, scenariusz nie próbuje zaskakiwać za wszelką cenę. Najlepsze momenty wynikają z konsekwentnie rozwijanych wątków, dzięki czemu późniejsze odkrycia mają odpowiednie napięcie. To opowieść, która zaczyna się od ratowania kryształów, ale stopniowo staje się historią o tożsamości, lojalności, rodzinie, przeszłości i konsekwencjach podejmowanych decyzji. Zresztą, co tu dużo opowiadać – już po pierwszych trzech-czterech godzinach czułem się właśnie emocjonalnie przytłoczony i to nawet przez, wydawałoby się, zwyczajne zadania poboczne, które nie sądziłem, że tak mocno będą uderzać w serducho.
Bohaterowie, z którymi naprawdę chce się spędzać czas

Na szczególne uznanie zasługuje sposób napisania głównej drużyny. Rain i Lasswell stanowią znakomity duet właśnie dlatego, że ich osobowości wyraźnie się różnią. Pierwszy jest impulsywny, kieruje się emocjami i chętnie działa, zanim zdąży wszystko przemyśleć. Drugi podchodzi do problemów ze znacznie większą ostrożnością, stawiając obowiązek i rozwagę ponad spontaniczność.
Ich relacja nie sprowadza się jednak do prostego kontrastu charakterów. Wraz z rozwojem wydarzeń coraz lepiej rozumiemy, co ich łączy, co ich dzieli i dlaczego podejmują określone decyzje.
Równie interesująco wypada Fina, tajemnicza dziewczyna pozbawiona wspomnień. Jej początkowa niewinność i naiwność mogą sprawiać wrażenie dość typowego zabiegu fabularnego, ale z czasem postać zyskuje znacznie większe znaczenie dla całej historii.
Na tym jednak nie koniec. Kolejni towarzysze, w tym energiczna Lid czy wyjątkowo opanowany Nichol, wnoszą do drużyny własne osobowości, problemy i motywacje. Dzięki temu nie mamy wrażenia, że podróżujemy z grupą przypadkowych postaci, których jedynym zadaniem jest wykonywanie poleceń gracza.
Najlepsze jest jednak to, że scenariusz potrafi znaleźć równowagę między poważnymi wydarzeniami a zwyczajnymi interakcjami bohaterów. Nie każda rozmowa musi dotyczyć końca świata. Czasem wystarczy drobna sprzeczka, żart czy krótka wymiana zdań, żeby postacie stały się bardziej ludzkie.
Dużą zaletą jest również tempo narracji. Resonance nie zasypuje nas niekończącymi się dialogami ani nie przeciąga sztucznie najważniejszych wydarzeń. Poszczególne rozdziały mają jasno określony cel, a pomiędzy istotnymi momentami fabularnymi znajdujemy wystarczająco dużo czasu na eksplorację i rozwijanie drużyny. W rezultacie historia pozostaje angażująca praktycznie do samego końca. Nawet jeżeli niektóre rozwiązania fabularne można przewidzieć, sposób ich przedstawienia sprawia, że trudno oderwać się od ekranu.
Walka turowa powraca i jest absolutnie znakomita

Jeżeli miałbym wskazać jeden element, który najlepiej pokazuje, dlaczego Final Fantasy Resonance jest tak udaną produkcją, bez większego zastanowienia wybrałbym system walki. Square Enix zdecydowało się na powrót do klasycznych starć turowych, ale jednocześnie wzbogaciło je o rozwiązania znane z nowocześniejszych odsłon serii. Rezultat jest fantastyczny. To system, który pozostaje przystępny dla początkujących, a jednocześnie oferuje ogromne możliwości graczom lubiącym analizować statystyki, eksperymentować z umiejętnościami i opracowywać własne strategie.
Podstawy są bardzo proste. Dysponujemy drużyną złożoną z maksymalnie czterech aktywnych bohaterów, którym wydajemy polecenia w określonej kolejności. Możemy wykonywać zwykłe ataki, korzystać z magii, uruchamiać specjalne zdolności, używać przedmiotów czy przyzywać potężne istoty znane jako Espers.
Nie jest to jednak system Active Time Battle, który znamy między innymi z Final Fantasy IV, VI czy IX. Kolejność działań wynika tutaj z szybkości postaci, a specjalna oś czasu pozwala śledzić nadchodzące ruchy zarówno sojuszników, jak i przeciwników.Dzięki temu każda tura może stać się małą łamigłówką. Czy lepiej wykorzystać okazję do zadania obrażeń? A może opłaca się poświęcić ruch na wzmocnienie drużyny? Czy zdążymy wyeliminować przeciwnika, zanim wykona niebezpieczny atak? A może skuteczniejszym rozwiązaniem będzie opóźnienie jego działania? To właśnie takie decyzje sprawiają, że nawet po kilkudziesięciu godzinach walki nie zaczynają nużyć.
Stagger i Resonance, czyli kiedy taktyka zamienia się w prawdziwy spektakl
Jedną z najważniejszych mechanik jest Stagger, czyli system przełamywania obrony przeciwników. Każdy wróg posiada osobny wskaźnik, który możemy redukować poprzez odpowiednio dobrane ataki. Szczególnie istotne okazuje się wykorzystywanie słabości żywiołowych. Po wyczerpaniu wskaźnika przeciwnik zostaje oszołomiony, traci możliwość wykonania ruchu i staje się bardziej podatny na obrażenia.
Co więcej, bohater odpowiedzialny za przełamanie jego obrony otrzymuje dodatkową akcję w fazie bonusowej. Jeżeli uda nam się oszołomić wszystkich przeciwników, aktywujemy Sweeping Stagger, który zapewnia dodatkowe działania całej drużynie. Właśnie wtedy system walki pokazuje pełnię swoich możliwości. Możemy wykorzystać dodatkowe tury do zadania ogromnych obrażeń, odnowienia zasobów, przygotowania kolejnej kombinacji lub wyprowadzenia potężnego ataku Resonance, powiązanego z aktualnie wyposażonym Vision.
Najbardziej satysfakcjonujące jest jednak to, że osiągnięcie takiego rezultatu wymaga odpowiedniego przygotowania. Nie wystarczy bezmyślnie wybierać najmocniejszych dostępnych zaklęć. Trzeba kontrolować kolejność działań, odpowiednio rozkładać obrażenia i przewidywać konsekwencje własnych decyzji. Dzięki temu każda udana kombinacja daje autentyczne poczucie satysfakcji.
Angażujące potyczki z bossami i nie tylko

Niektóre starcia wymagają odpowiedniego przygotowania jeszcze przed rozpoczęciem potyczki, a dobrze zaplanowany skład drużyny okazuje się równie ważny, co poziom doświadczenia bohaterów. Są przeciwnicy, przy których trzeba zmodyfikować zestaw umiejętności, zmienić wyposażone Visions albo całkowicie przeorganizować sposób prowadzenia walki. Zwykłe poleganie na jednej, sprawdzonej kombinacji nie zawsze wystarczy.
Szczególnie dobrze wypadają walki z bossami. Potrafią być długie, wymagające i zmuszać do reagowania na zmieniającą się sytuację. Jednocześnie zwycięstwo przeważnie wynika z właściwego wykorzystania dostępnych narzędzi, a nie wyłącznie z posiadania odpowiednio wysokiego poziomu. Nie oznacza to jednak, że balans jest idealny. Niektórzy przeciwnicy mają przesadnie dużo punktów życia, przez co nawet dobrze rozplanowane pojedynki potrafią trwać dłużej, niż powinny. Do tego problemu wrócę jeszcze przy omawianiu rozwoju postaci.
Mimo wszystko system walki w Final Fantasy Resonance należy do najlepszych, jakie seria otrzymała od wielu lat. Jest klasyczny w założeniach, nowoczesny w wykonaniu i przede wszystkim daje ogromną frajdę.
System Visions to prawdopodobnie największy triumf Final Fantasy Resonance

Sama walka nie byłaby jednak aż tak interesująca, gdyby nie system Visions, stanowiący fundament rozwoju naszej drużyny. W dużym uproszczeniu Visions są manifestacjami potężnych bohaterów, których zdolności możemy wykorzystać podczas rozgrywki. Oprócz postaci związanych bezpośrednio ze światem Resonance spotykamy również protagonistów znanych z głównych odsłon Final Fantasy.
Wśród nich znajdują się chociażby Terra, Cloud, Squall, Zidane, Tidus, Noctis czy Warrior of Light. Nie brakuje również reprezentantów innych części cyklu, co sprawia, że system jest jednocześnie rozbudowaną mechaniką RPG i ogromnym ukłonem w stronę historii marki. Każdy Vision oferuje własny zestaw umiejętności, zaklęć, zdolności pasywnych oraz specjalnych ataków. Możemy przypisać go do wybranego członka drużyny, wpływając tym samym na jego statystyki i możliwości bojowe.
Na pierwszy rzut oka przypomina to klasyczny system profesji, znany chociażby z Final Fantasy V. W praktyce jednak rozwiązanie jest znacznie bardziej elastyczne. Poszczególne postacie mają określone role, ale wyposażane Visions pozwalają modyfikować ich specjalizacje. Możemy wzmocnić wojownika skupiającego się na atakach fizycznych, rozbudować możliwości maga, uczynić obrońcę bardziej samodzielnym lub stworzyć postać, która będzie łączyła kilka różnych funkcji. Właśnie tutaj zaczyna się prawdziwa zabawa.
Eksperymentowanie z buildami potrafi pochłonąć całe godziny

Największą zaletą Visions jest możliwość rozwijania więzi między bohaterami a przypisanymi do nich manifestacjami. Wraz z kolejnymi walkami odblokowujemy nowe zdolności, a część wyuczonych umiejętności możemy zachować i wykorzystywać nawet po zmianie aktywnego Vision. Ogranicza nas określony limit kosztu wyposażanych zdolności, co wymusza wybór tych najbardziej przydatnych.
Otwiera to ogromne pole do eksperymentowania. Nic nie stoi na przeszkodzie, żeby połączyć umiejętności pochodzące z kilku zupełnie różnych Visions. Przykładowo możemy rozwijać postać nastawioną na zadawanie obrażeń żywiołowych, ale jednocześnie wyposażyć ją w zdolności zwiększające przeżywalność, poprawiające zarządzanie punktami magii czy wzmacniające skuteczność konkretnych kombinacji.
Prawdziwa satysfakcja pojawia się w momencie, kiedy przygotowana przez nas konfiguracja zaczyna działać dokładnie tak, jak sobie zaplanowaliśmy. System przypomina nieco Guardian Forces z Final Fantasy VIII, gdzie odpowiednie przypisywanie zdolności i łączenie ich z parametrami bohaterów miało ogromny wpływ na skuteczność drużyny. Można również dostrzec podobieństwa do rozwijania i wykorzystywania Person z serii Persona, zwłaszcza w kontekście eksperymentowania z różnymi zestawami zdolności.
Jednocześnie Visions mają własną tożsamość i nie sprawiają wrażenia rozwiązania skopiowanego z innej produkcji. Co szczególnie istotne, system pozostaje użyteczny również dla osób, które nie zamierzają spędzać godzin w menu. Na potrzeby zwykłego przechodzenia fabuły często wystarczy rozsądnie dopasowywać Visions do specjalizacji bohaterów. Dopiero trudniejsze starcia zachęcają do bardziej zaawansowanego kombinowania. To znakomity przykład mechaniki, która potrafi rozwijać się razem z graczem.
Visions, Espers i ogrom możliwości taktycznych

Warto przy okazji wspomnieć o przywołańcach, czyli Espers. To kolejny klasyczny element Final Fantasy, który otrzymał tutaj własne miejsce. Potężne istoty, takie jak Ifrit, Shiva czy Ramuh, możemy przyzywać do pomocy podczas walk. Pozostają one na polu bitwy przez określony czas, wspierając drużynę, a następnie wyprowadzają efektowny atak kończący.
Nie są więc wyłącznie jednorazowym źródłem obrażeń. Ich wykorzystanie trzeba odpowiednio zaplanować, szczególnie że przyzwanie pochłania sporą ilość punktów magii. W połączeniu z Visions, systemem Stagger oraz klasycznymi zdolnościami bohaterów otrzymujemy naprawdę rozbudowane narzędzie do prowadzenia potyczek.
Co ważne, pomimo mnogości mechanik gra nie sprawia wrażenia przesadnie skomplikowanej. Poszczególne elementy poznajemy stopniowo, dzięki czemu możemy zrozumieć ich działanie, zanim otrzymamy kolejne możliwości. To właśnie sposób połączenia wszystkich tych systemów robi największe wrażenie. Każdy z osobna jest interesujący, ale dopiero razem tworzą coś wyjątkowego.
Jeden poważny problem z Visions, czyli…spoilery?

Niestety, nawet tak świetnie zaprojektowany system nie jest pozbawiony wad. W tym przypadku problem nie dotyczy samej rozgrywki, lecz sposobu przedstawiania bohaterów z poprzednich odsłon serii.Podczas zdobywania kolejnych Visions poznajemy historie postaci, z którymi są one związane. Odwiedzamy specjalne sanktuaria, a następnie uczestniczymy w sekwencjach przybliżających wydarzenia z ich macierzystych gier.
Pomysł wydaje się bardzo dobry. Pozwala przypomnieć sobie najważniejsze momenty poszczególnych odsłon, a nowym graczom daje możliwość zapoznania się z legendarnymi bohaterami. Problem polega na tym, że opowieści te potrafią zdradzić kluczowe zwroty fabularne, a w niektórych przypadkach nawet wydarzenia związane z zakończeniami wcześniejszych Final Fantasy.
To dość zaskakująca decyzja, szczególnie że Resonance świetnie sprawdza się również jako punkt wejścia do całej serii. Znacznie lepszym rozwiązaniem byłoby przedstawienie krótkich, bezspoilerowych charakterystyk bohaterów. Można przecież opowiedzieć o Cloudzie, Zidanie czy Tidusie bez ujawniania najważniejszych wydarzeń z ich historii. Ich osobowości, motywacje i charakterystyczne umiejętności w zupełności wystarczyłyby do zbudowania odpowiedniego kontekstu. Na szczęście dialogi można pomijać, co pozwala uniknąć niechcianych informacji. Mimo wszystko szkoda, że gracz musi samodzielnie pilnować czegoś, co można było rozwiązać już na etapie projektowania tych sekwencji.
Mapa świata, miasta i lochy. Eksploracja w najlepszym stylu klasycznych Final Fantasy

Eksploracja zawsze była jednym z najważniejszych elementów serii Final Fantasy, choć na przestrzeni lat przybierała różne formy. Final Fantasy XV pozwalało swobodnie przemierzać ogromny, otwarty świat, a Final Fantasy VII Rebirth poszło jeszcze dalej, oferując rozbudowane regiony wypełnione dodatkowymi aktywnościami. Z drugiej strony mieliśmy znacznie bardziej liniowe Final Fantasy XIII czy XVI, w których swoboda odkrywania świata była wyraźnie ograniczona. Final Fantasy Resonance wybiera jednak nieco inną drogę, wracając do modelu eksploracji znanego z klasycznych odsłon serii.
Zamiast rozległego, otwartego świata otrzymujemy tradycyjną mapę, po której przemieszczamy się pomiędzy kolejnymi lokacjami. Możemy odkrywać nowe krainy, odwiedzać miasta i wioski, zaglądać do opcjonalnych miejsc oraz szukać sekretów poukrywanych poza główną ścieżką fabularną. Wszystko to przywodzi na myśl czasy Final Fantasy VI, VII czy IX, kiedy samo odkrycie nieznanej lokacji na mapie potrafiło być niemałą atrakcją.
Najważniejsze jest jednak to, że eksploracja rzeczywiście zostaje nagrodzona. W świecie Lapis nie brakuje ukrytych skrzyń, cennych materiałów, dodatkowego wyposażenia czy przeciwników, których pokonanie wymaga odpowiednio przygotowanej drużyny. Co więcej, sekrety znajdziemy nie tylko na mapie świata, ale także wewnątrz miast i lochów.
Bardzo spodobało mi się to, że nawet pozornie niewielkie lokacje potrafią skrywać dodatkowe przejścia, ukryte korytarze i miejsca, do których nie prowadzi główna ścieżka. Gra zachęca do dokładnego przyglądania się otoczeniu, zamiast wyłącznie podążania za kolejnym znacznikiem zadania.
Warto sprawdzić, czy za budynkiem znajduje się dodatkowa droga, czy niepozorny zakręt w lochu prowadzi do skarbu albo czy gdzieś poza uczęszczanym szlakiem nie czeka na nas nowe wyzwanie. Nie jest to oczywiście rewolucja w projektowaniu poziomów, ale właśnie takie drobne odkrycia sprawiają, że eksploracja daje autentyczną satysfakcję.
Chyba właśnie to najbardziej podoba mi się w podejściu Resonance. Gra nie potrzebuje gigantycznego otwartego świata ani setek znaczników rozsianych po mapie, żeby zachęcać do zwiedzania. Wystarczą dobrze zaprojektowane lokacje, odrobina tajemnicy i świadomość, że zboczenie z głównej ścieżki może przynieść coś wartościowego. To powrót do eksploracji, w której liczy się nie tyle wielkość świata, ile przyjemność z jego odkrywania.
Powrót statku powietrznego daje ogromną satysfakcję
Osobne wyróżnienie należy się klasycznemu statkowi powietrznemu. W starszych odsłonach Final Fantasy moment zdobycia własnego airshipa był czymś wyjątkowym. Nagle świat, który dotychczas przemierzaliśmy pieszo lub przy pomocy innych środków transportu, stawał przed nami otworem.
W Resonance ponownie możemy doświadczyć tego uczucia. Statek pozwala dotrzeć do wcześniej niedostępnych miejsc, odkrywać kolejne sekrety i swobodniej przemierzać świat. Co najważniejsze, nie jest jedynie efektownym dodatkiem fabularnym. Ma rzeczywisty wpływ na eksplorację i otwiera dostęp do dodatkowej zawartości.
Nieco gorzej wypadają natomiast chocobosy. Sama ich obecność oczywiście cieszy. Trudno przecież wyobrazić sobie klasyczne Final Fantasy bez tych charakterystycznych stworzeń. Szkoda jednak, że ich potencjał nie został wykorzystany w większym stopniu. Brakuje bardziej rozbudowanych mechanik związanych z jazdą, odkrywaniem specjalnych obszarów czy wykorzystywaniem różnych odmian chocobosów, które pamiętamy chociażby z Final Fantasy VII i IX. Nie oczekiwałem koniecznie powrotu identycznego systemu hodowli czy poszukiwania skarbów, ale dodatkowe aktywności związane z tymi stworzeniami byłyby świetnym uzupełnieniem eksploracji.
Aktywności poboczne potrafią wciągnąć, choć nie wszystkie są równie interesujące

Poza głównym wątkiem fabularnym Final Fantasy Resonance oferuje całkiem sporo dodatkowych zajęć. Znajdziemy tutaj zadania poboczne rozwijające historie poszczególnych bohaterów, opcjonalne lokacje, ukrytych przeciwników, materiały służące do wytwarzania wyposażenia oraz różnego rodzaju minigry.
Są nawet drobne atrakcje nawiązujące do starszych odsłon serii, takie jak skakanie przez skakankę czy zabawa z mooglami. Nie wszystkie aktywności prezentują jednakowo wysoki poziom, ale zdecydowana większość dobrze wpisuje się w strukturę całej przygody. Najbardziej przypadły mi do gustu zadania rozwijające relacje i historie członków drużyny. Dzięki nim lepiej poznajemy postacie, które w głównym wątku nie zawsze otrzymują wystarczająco dużo czasu ekranowego.
Dodatkowo wykonywanie pobocznych aktywności często wiąże się z konkretnymi nagrodami. Nowe umiejętności, przydatne wyposażenie czy materiały do ulepszania ekwipunku sprawiają, że rzadko mamy wrażenie tracenia czasu. Cieszy również obecność wymagających opcjonalnych przeciwników. Właśnie podczas takich starć system walki i rozwoju bohaterów może pokazać pełnię swoich możliwości.
HD-2D wygląda przepięknie. Tak mogłyby wyglądać klasyczne Final Fantasy, gdyby nigdy nie porzuciły pikseli
Pod względem oprawy graficznej Final Fantasy Resonance jest jedną z najładniejszych produkcji wykorzystujących stylistykę HD-2D. Square Enix połączyło szczegółowe modele otoczenia, dynamiczne oświetlenie, efekty głębi ostrości i trójwymiarową przestrzeń z dopracowanymi, pikselowymi postaciami. W rezultacie otrzymujemy grę, która zachowuje charakterystyczny wygląd klasycznych jRPG-ów, ale jednocześnie potrafi prezentować sceny z rozmachem zarezerwowanym niegdyś dla znacznie bardziej zaawansowanych technologicznie produkcji.
Szczególnie dobrze wypadają miasta. Poszczególne lokacje mają własny charakter, a oświetlenie, architektura i drobne szczegóły otoczenia skutecznie budują atmosferę odwiedzanych miejsc. Równie imponująco prezentują się walki. Efekty zaklęć, animacje ataków oraz specjalne zdolności Visions potrafią zamienić zwykłe starcie w widowiskowy spektakl. Na uznanie zasługuje też praca kamery, która znacznie częściej zmienia perspektywę niż w typowych produkcjach HD-2D.
Dzięki temu nawet sceny dialogowe potrafią wyglądać dynamicznie, a najbardziej dramatyczne momenty fabularne zyskują dodatkową siłę wyrazu. Osobną kwestią są efektowne sekwencje specjalnych ataków i przywołań, podczas których gra wykorzystuje bardziej zaawansowaną grafikę trójwymiarową. Kontrast pomiędzy nimi a pikselową stylistyką początkowo może zaskakiwać, ale ostatecznie dobrze podkreśla wyjątkowość tych zdolności.
Muzyka świetnie oddaje ducha serii, choć do jej największych osiągnięć trochę brakuje

W przypadku Final Fantasy oprawa muzyczna od zawsze odgrywała ogromną rolę. To przecież seria, która przez lata dostarczyła nam jednych z najbardziej rozpoznawalnych i emocjonalnych kompozycji w historii gier wideo. Poprzeczka jest więc zawieszona wyjątkowo wysoko.
Ścieżka dźwiękowa Final Fantasy Resonance, przygotowana przez Elements Garden, znakomicie wpisuje się w atmosferę całej przygody. Łączy brzmienia przywodzące na myśl starsze odsłony cyklu z bardziej współczesnymi aranżacjami, dobrze dopasowując się do tego, co aktualnie dzieje się na ekranie.
Motywy towarzyszące eksploracji potrafią budować poczucie tajemnicy, utwory bitewne odpowiednio podnoszą poziom adrenaliny, a spokojniejsze kompozycje nadają emocjonalnym scenom potrzebnej przestrzeni. Cieszą również muzyczne nawiązania do wcześniejszych odsłon serii. Ich obecność dodatkowo podkreśla charakter Resonance jako produkcji celebrującej niemal cztery dekady historii Final Fantasy. Czy jest to jednak soundtrack, który postawiłbym na równi z najlepszymi kompozycjami Nobuo Uematsu? Niekoniecznie.
Brakuje tutaj kilku naprawdę wybitnych, natychmiast zapadających w pamięć utworów, do których chciałoby się wracać jeszcze wiele lat po ukończeniu gry. Muzyka znakomicie spełnia swoją funkcję podczas rozgrywki, ale stosunkowo rzadko wychodzi poza rolę świetnego tła. Nie zmienia to faktu, że całości słucha się z ogromną przyjemnością. Możliwe też, że teraz tak lekko kręcę nosem, a za pół roku jednak będę myślami do paru utworów wracał. Zobaczymy! Zresztą – trzecim Final Symphony bym nie pogardził!
Nie wszystko wyszło idealnie. Grinding i post-game pozostawiają niedosyt

Pomimo ogromnej liczby zalet Final Fantasy Resonance nie jest grą pozbawioną problemów. O spoilerach związanych z Visions i niewykorzystanym potencjale chocobosów już wspominałem. Są jednak jeszcze dwa elementy, które wyraźnie odstają od poziomu pozostałych mechanik.
Pierwszym jest konieczność grindowania w późniejszych etapach rozgrywki. Oczywiście, rozwijanie drużyny i zdobywanie doświadczenia stanowi nieodłączny element klasycznych jRPG-ów. Nie mam nic przeciwko temu, że trudniejsi przeciwnicy wymagają odpowiednio przygotowanych bohaterów. Problem pojawia się jednak w momencie, gdy nawet dokładna eksploracja świata, wykonywanie zadań pobocznych i regularne uczestniczenie w walkach nie zawsze wystarczają, aby utrzymać odpowiednie tempo rozwoju postaci.
Pod koniec gry zdarzają się sytuacje, w których mimo dokładnego czyszczenia mapy trzeba po prostu zatrzymać się i poświęcić dodatkowy czas na zdobywanie doświadczenia. Jest to o tyle rozczarowujące, że przez większość przygody progresja pozostaje bardzo naturalna. Walczymy, eksplorujemy, zdobywamy nowe umiejętności i bez większych przestojów przechodzimy do kolejnych etapów historii.
Późniejsza konieczność powtarzania starć potrafi więc niepotrzebnie zaburzyć dobrze wypracowane tempo rozgrywki. Owszem, część trudności można pokonać dzięki lepszemu wykorzystaniu Visions i odpowiedniej optymalizacji drużyny. Nie zmienia to jednak faktu, że rozwój postaci mógł zostać zbalansowany nieco staranniej.
Zawartość po zakończeniu fabuły mogłaby być bogatsza

Drugim rozczarowaniem jest stosunkowo skromny post-game. Na ogromny plus zasługuje sam fakt, że po ukończeniu głównego wątku możemy kontynuować przygodę i swobodnie korzystać z dostępnej zawartości. Nie zostajemy zmuszeni do wczytywania stanu gry sprzed finałowego starcia, co w niektórych starszych odsłonach serii bywało dość irytujące.
Do dyspozycji pozostają między innymi wymagające walki w Koloseum, potężni opcjonalni przeciwnicy oraz wyzwania związane z legendarnym uzbrojeniem. Możemy także dalej rozwijać bohaterów i eksperymentować z konfiguracjami Visions.
Problem polega na tym, że ilość naprawdę nowej zawartości po zakończeniu fabuły okazuje się zaskakująco niewielka w stosunku do potencjału całego systemu rozwoju. Większość atrakcji koncentruje się na kolejnych wymagających starciach. To oczywiście świetna wiadomość dla osób, które uwielbiają optymalizować drużynę i sprawdzać granice możliwości swoich buildów. Zabrakło jednak większej różnorodności. Chętnie zobaczyłbym dodatkowe lokacje, rozbudowane zadania fabularne czy kolejne mechaniki rozwijające eksplorację. Szczególnie że sama gra tak skutecznie zachęca do odkrywania świata.
Szkoda również, że nie zdecydowano się na wprowadzenie bardziej rozbudowanych ataków łączonych pomiędzy członkami drużyny. Oczywiście system pozwala tworzyć synergie między umiejętnościami, ale brakuje efektownych, wspólnych zdolności w stylu Chrono Triggera czy Final Fantasy VII Rebirth. Przy tak rozbudowanym systemie Visions możliwość wykonywania specjalnych ataków zespołowych mogłaby stać się kolejnym fantastycznym elementem strategicznym. To właśnie te drobne niedociągnięcia sprawiają, że trudno mówić o produkcji całkowicie perfekcyjnej. Co ważne, żaden z nich nie przekreśla jednak największych zalet gry.
Final Fantasy Resonance to dowód na to, że klasyczna formuła wciąż ma ogromny potencjał
Nie udało się wczytać zdjęcia. Wybierz inne lub otwórz pełny rozmiar.
Największym osiągnięciem Final Fantasy Resonance jest coś, czego nie da się sprowadzić do jednej mechaniki czy konkretnego rozwiązania projektowego. To umiejętność odtworzenia wyjątkowego poczucia przygody, które towarzyszyło najlepszym odsłonom serii.
Moment, w którym opuszczamy kolejne miasto i nie wiemy jeszcze, co czeka nas za następnym zakrętem. Satysfakcja z odkrycia ukrytego przejścia w lochu. Radość ze zdobycia nowego Vision, który całkowicie zmienia nasze podejście do walki. Ekscytacja przed starciem z potężnym bossem, do którego przygotowywaliśmy drużynę przez ostatnie kilkadziesiąt minut. Właśnie z takich chwil zbudowana jest ta gra, właśnie dlatego działa tak dobrze.
Resonance nie próbuje udowadniać, że starsze rozwiązania były lepsze tylko dlatego, że pochodzą z przeszłości. Zamiast tego pokazuje, dlaczego wiele z nich pozostaje atrakcyjnych również dzisiaj. Klasyczna mapa świata nadal potrafi zachęcać do eksploracji. Turowe starcia mogą być równie emocjonujące, co najbardziej widowiskowe pojedynki w czasie rzeczywistym. A rozbudowany system rozwoju bohaterów wciąż daje ogromną satysfakcję, zwłaszcza gdy pozwala graczowi samodzielnie odkrywać skuteczne kombinacje.
Co równie istotne, Final Fantasy Resonance nie jest produkcją skierowaną wyłącznie do osób pamiętających czasy NES-a, SNES-a czy pierwszego PlayStation. Wręcz przeciwnie. Dzięki przystępnym mechanikom, świetnej oprawie audiowizualnej i odpowiednio wyważonemu tempu rozgrywki może być znakomitym punktem wejścia do całej serii. Jedynie sposób przedstawiania historii dawnych bohaterów wymaga pewnej ostrożności ze względu na wspomniane spoilery. To produkcja, która z powodzeniem łączy różne pokolenia graczy.
Podsumowanie recenzji Final Fantasy Resonance. Jedna z najlepszych odsłon serii od lat
Final Fantasy Resonance jest dokładnie takim powrotem do klasycznych korzeni, jakiego potrzebowała seria. Nie dlatego, że jej współczesne odsłony obrały niewłaściwy kierunek, lecz dlatego, że udowadnia, jak ogromny potencjał wciąż drzemie w tradycyjnej formule jRPG.
Świetnie zaprojektowany system walki, fantastyczne możliwości personalizacji drużyny dzięki Visions, angażująca historia, sympatyczni bohaterowie oraz znakomicie przygotowana mapa świata składają się na przygodę, od której naprawdę trudno się oderwać. Oprawa HD-2D prezentuje się przepięknie, muzyka doskonale buduje atmosferę, a liczne nawiązania do poprzednich odsłon serii sprawiają, że całość jest prawdziwym listem miłosnym do historii Final Fantasy.
Nie wszystko wyszło idealnie. Niepotrzebny grinding pod koniec przygody, skromniejszy niż oczekiwałem post-game, niewykorzystany potencjał chocobosów oraz niefortunne spoilery w historiach Visions to elementy, które zdecydowanie zasługiwały na większą uwagę twórców. Są to jednak niedoskonałości, które nie zmieniają ogólnego obrazu produkcji.
Final Fantasy Resonance to jeden z najlepszych przedstawicieli serii od wielu lat i znakomity dowód na to, że tradycyjna formuła wciąż potrafi zachwycać. Nie jest wyłącznie sentymentalną wycieczką do przeszłości, ale pełnoprawną, niezwykle dopracowaną przygodą, która z powodzeniem łączy niemal cztery dekady ewolucji marki. Jeżeli kolejne odsłony Final Fantasy miałyby czerpać z tego projektu choćby część inspiracji, przyszłość serii zapowiada się naprawdę interesująco.
Kuba Hertel„Final Fantasy Resonance to znakomity powrót do korzeni serii, który dzięki rewelacyjnemu systemowi walki, angażującej fabule i satysfakcjonującej eksploracji udowadnia, że klasyczne jRPG-i wciąż potrafią zachwycać.”

