MIEJSCE DLA KAŻDEGO GRACZA

Previous
Next

Córka – recenzja filmu. Nieznośny ciężar macierzyństwa.

Już niebawem 94. ceremonia wręczenia Oscarów. Czasu coraz mniej, a filmów do nadrobienia sporo. Na początku marca w kinach premierę miał dramat psychologiczny Córka. Debiut reżyserski aktorki Maggie Gyllenhaal to obraz ważny, który po wyjściu z seansu nadal pozostaje gdzieś z tyłu głowy.

Córka – recenzja filmu. Nieznośny ciężar macierzyństwa.

Siga-siga czyli slow life po grecku

Leda (Olivia Colman) wybiera się na swoje wielkie, greckie wakacje. Uzbrojona w walizki pełne książek zamierza wypoczywać cały wyjazd na leżaku i delektować się słowem pisanym. Niegdyś tłumaczka, teraz poświęciła się karierze naukowej. Na ekranie możemy obserwować piękne kadry z portowego miasteczka, brak dialogów rekompensuje odgłos śpiewu ptaków.

Kameralna hotelowa plaża na uboczu, która wydawała się oazą spokoju, zmienia się nie do poznania za sprawą wizyty jednej z lokalnej rodzin. Temperamentni i krzykliwi mieszkańcy od początku rozbudzają ciekawość głównej bohaterki. Zafascynowana podgląda Ninę (Dakota Johnson) – młodą, zmęczoną matkę zaangażowaną w wybuchowy związek z władczym Tonim (Oliver Jackson-Cohen). Przypatrywanie się skłania ją do refleksji i skonfrontowania się z nieprzepracowaną przeszłością.

Otoczenie nie pozwala pozostać biernym obserwatorem, mimowolnie nasza wczasowiczka zostaje wplątana w szereg interakcji i miłosną intrygę.  Chwilowe zaginięcie córki Niny kończy się podwójną traumą – dla dziewczynki, która po odnalezieniu orientuje się, że zaginęła jej ulubiona lalka i dla Ledy, która uwalnia drzemiące w niej pokłady pasywnej agresji. Pogrążenie w bolesnych wspomnieniach pcha ją do irracjonalnych z pozoru zachowań.  W miarę rozwoju fabuły i retrospekcji możemy zrozumieć lepiej towarzyszące jej motywacje.

Matką być

Film jest ekranizacją prozy włoskiej pisarki Eleny Ferrante (-tej od Genialnej przyjaciółki). Na warsztat bierze temat macierzyństwa. Nie jest to jednak cukierkowa wizja jaką bombardują nas media. To historia bólu i żalu. To świadectwo, że ten mityczny instynkt nie budzi się w każdej kobiecie, nawet pomimo starań i licznych prób. Niektóre z nich czują się w rodzicielstwie jak w więzieniu. Kiedyś robiące karierę, rozwijające się, teraz siedzą w domu, czytając kolejny raz tę samą książeczkę mając poczucie uwsteczniania się. Rodzi się pytanie, czy pełniąc rolę matki, trzeba rezygnować z roli autonomicznej jednostki, z własnej kobiecości? Jak je zatem pogodzić? Czy to możliwe?

Moim zdaniem to temat niezwykle aktualny. Ile kobiet zachodzi w ciążę pod presją otoczenia i zakodowanego przekonania, że taka kolej rzeczy i każdą to czeka, mając nadzieję, że kiedy dziecko pojawi się na świecie, to poczują z nim tę wyjątkową więź? Od małego przygotowuje się dziewczynki do roli matki. Lalki bobasy z butelkami, ubranka na zmianę, wózki czy różowe nosidełka. Ważnym symbolem jest lalka córki Niny, poczochrana, pomazana długopisem, pełna piachu. W momencie stresujących wydarzeń dziewczynka gryzie ją, wyładowując na niej swoje emocje i frustracje. Podobnie do Niny czy Ledy.

Kobiety w filmie przytłacza życie. Mają mnóstwo dylematów i ciężko im dokonać wyboru, bo są świadome, że żaden z nich nie pozostanie bez konsekwencji. Szukają w sobie wsparcia i akceptacji dla podjętych decyzji, mówią o tym co czują i czego się wstydzą. Chociaż pozornie są zupełnie inne, to łączy je potrzeba przeżycia czegoś więcej niż to, co jest im pisane. Nosząc w sobie poczucie porażki, chcą oderwać się od codzienności.

Oscarowe perełki

Na szczególne wyróżnienie zasługują role kobiece. Są bardzo dobrze napisane i poprowadzone. Początkowo nie poznałam Dakoty Johnson. Ufarbowana na czarno, nosząca skąpe stroje w niczym nie przypomina Anastasii Steel z 50 twarzy Greya. Przez wiele lat była dla mnie zaszufladkowana w tamtej roli. Nawet jak występowała w innej produkcji to dla mnie grała cały czas to samo. W Córce widać, że potrafi pokazać też inne oblicze i mam nadzieję na dalszy progres.

Pannę Johnson przyćmiły nominowane do Oscara Olivia Colman za rolę pierwszoplanową Ledy i Jessie Buckley za drugoplanową rolę młodej Ledy. Ich Leda nie jest kreacją, obok której można przejść obojętnie. Młoda jest wybuchowa, chce czerpać z życia garściami, egoistyczna, podejmuje niepopularne wybory, których jest pewna. Obecna jest cicha, zdystansowana, pełna smutku i wątpliwości. Aż ciężko uwierzyć, że to ta sama osoba. Cały seans obserwujemy transformację postaci. Momentami solidaryzujemy się z nią, czujemy jej gniew, a czasem nie rozumiemy, jak można tak postępować. Pojawia się również polski akcent – Dagmara Dominczyk wcielająca się w impulsywną Callie.

Filmowi mężczyźni – Ed Harris, Peter Sarsgaard i Paul Mescal są tutaj raczej statystami pozwalającymi rozwinąć się paniom.

Trzecią oscarową nominację obraz otrzymał za najlepszy scenariusz adaptowany. To jeden z tych dramatów, gdzie pozornie nie dzieje się zbyt wiele, akcja nie jest zbyt wartka. Pojedyncze zdarzenia dają jednak efekt śnieżnej kuli, która lepiona długo uderza ze zdwojoną siłą, której nie można zatrzymać. Przez dwie godziny czuć napięcie i to, że coś wisi w powietrzu.

Happy end czy gorzki fin?

Warto przyjrzeć się zakończeniu. Wydawało mi się dość klarowne, dopóki nie porozmawiałam o filmie ze znajomym, który spytał, jak je zinterpretowałam.  I teraz sama nie do końca wiem, który wariant jest tym zamierzonym przez reżyserkę. Mój był dość optymistyczny. Ale czy można mówić o happy endzie w momencie, gdy decyzja z młodości łamie życie całej, czteroosobowej rodziny?

Podziel się ze znajomymi:

Share on facebook
Udostępniam
Share on twitter
Udostępniam
Share on reddit
Udostępniam

NAJNOWSZE WPISY

O NAS:

GraPodPada.pl to miejsce, gdzie przy jednym stole siedzą konsolowcy, pecetowcy, komiksiarze, serialomaniacy i filmomaniacy. Tworzymy społeczność dla wyjadaczy, jak i niedzielnych graczy, czytaczy i oglądaczy. Jesteśmy tutaj po to, aby podzielić się z Tobą naszymi przemyśleniami, ale również, aby pokazać Ci, że każda opinia ma znaczenie, a wszyscy patrzymy na współczesną popkulturę kompletnie inaczej. Zostań z nami i przekonaj się, że grapodpada.pl to miejsce dla każdego gracza.

Masz Pytania? Skontaktuj się z nami: [email protected] 

OBSERWUJ NAS

Share on twitter
UDOSTĘPNIJ
Share on facebook
UDOSTĘPNIJ