Final Fantasy VII Rebirth w końcu trafiło na Xbox Series X. To nie tylko jedna z największych premier RPG ostatnich lat, ale też produkcja, która potrafi zachwycić rozmachem, choć nie jest pozbawiona kilku zaskakujących potknięć.
Przez długi czas wydawało się, że gracze Xboxa będą mogli jedynie obserwować kolejne odsłony remake’u kultowego Final Fantasy VII z perspektywy widza. Po okresie ekskluzywności Square Enix zdecydowało się jednak udostępnić drugą część trylogii również na konsolach Microsoftu. To świetna wiadomość, bo Rebirth nie jest zwykłą kontynuacją. To ogromna przygoda, która rozwija niemal każdy element znany z Final Fantasy VII Remake i pokazuje, jak powinno projektować się współczesne gry RPG z otwartymi lokacjami.
Pierwsze godziny potrafią zaskoczyć i zdezorientować
Muszę zacząć od ważnego wyznania. Nigdy nie ukończyłam oryginalnego Final Fantasy VII z 1997 roku. Moją przygodę z tym uniwersum rozpoczął dopiero Remake, dlatego do Rebirth podchodziłam bez sentymentu i bez znajomości wszystkich wydarzeń z pierwowzoru, ale za to ze wspaniałymi doświadczeniami z poprzedniej odsłony.
To sprawiło, że początek gry był dla mnie momentami dość zagadkowy. Nie pomogły liczne i negatywne opinie znajomych. Twórcy bardzo często przeplatają główną historię retrospekcjami, wizjami i scenami, które dla wieloletnich fanów serii zapewne są czytelne. Dla mnie nie zawsze takie były. Przez pierwsze godziny zastanawiałam się, co właściwie dzieje się z Aerith, które wydarzenia są wspomnieniami, które wizjami, a które faktycznie mają miejsce. Dopiero wraz z rozwojem fabuły wszystko zaczyna układać się w spójną całość. Czułam na własnej skórze to szaleństwo ogarniające Clouda.
Paradoksalnie właśnie to sprawiło, że historia jeszcze bardziej mnie wciągnęła. Zamiast prowadzić gracza za rękę, zachęca do samodzielnego składania kolejnych elementów układanki. A te momentami są bardzo bolesne (scena z Tiffą w reaktorze nr 04 złamała mi serduszko)
Nie popełniajcie mojego błędu. Tryb Performance odbiera grze jej największy atut
Pierwszą rzeczą, którą zrobiłam po uruchomieniu gry, było przełączenie jej w tryb wydajności. To już niemal odruch. Na Xbox Series X wielokrotnie wybierałam Performance i zazwyczaj różnice wizualne były niewielkie, natomiast płynniejsze 60 klatek na sekundę zdecydowanie poprawiało komfort rozgrywki
Tym razem był to błąd!!!!
Już po kilkunastu minutach zaczęłam zwracać uwagę na rozmazane tekstury, mniej szczegółowe otoczenie i miałam ogólne wrażenie, że coś nie gra. Początkowo sądziłam nawet, że port na Xboxa nie prezentuje tak wysokiego poziomu, jak sugerowały wcześniejsze materiały. Myślałam sobie: „Cloud, Tifa, co oni wam zrobili?!”.
Dopiero przełączenie gry w tryb grafiki całkowicie zmieniło moje odczucia. Lokacje nabrały ostrości, tekstury odzyskały szczegółowość, roślinność stała się znacznie bogatsza, a panoramiczne widoki zaczęły robić ogromne wrażenie. Żałuję, że przez to nie mogłam obejrzeć epizodu z Sephirothem w płonącej wiosce w pełnym jej majestacie. Rebirth jest grą, która bardzo mocno korzysta z rozbudowanej oprawy wizualnej i w mojej opinii zdecydowanie więcej zyskuje w trybie jakości niż traci na niższej płynności animacji. Końcowa animacja gry wbiła mnie w fotel. Grafika wygląda realistycznie niczym film, a płynąca woda i góry prezentują się jak prawdziwe. Przez chwilę byłam szczerze poruszona, że gry poszły tak do przodu, od kanciastej Final Fantasy VII z końca lat 90’ przeszliśmy do grafiki łudząco przypominającej świat realny. W mojej opinii Final Fantasy VII Rebirth to najpiękniejsza gra obecnej generacji.
Jeżeli zależy wam przede wszystkim na podziwianiu świata, warto od razu wybrać właśnie ten tryb. Final Fantasy wygląda jak film. Jest piękny, realistyczny i wyznacza jakość w świecie japońskich (i nie tylko) produkcji. Dla mnie każde posiedzenie z grą jest jak wizyta w prywatnym, rpg-owym Disneylandzie.
Rebirth chodzi bardzo płynnie, nie uświadczyłam żadnych błędów technicznych czy bugów, naprawdę miło jest zagrać w produkcję dopracowaną od a do z.
Świat, który zachwyca skalą
Największą zmianą względem Final Fantasy VII Remake jest ogrom świata. Midgar ustępuje miejsca rozległym regionom, które można eksplorować niemal bez ograniczeń.
Grasslands, Junon, Gongaga, Cosmo Canyon czy Corel nie są jedynie kolejnymi dużymi mapami. Każdy region ma własny charakter, architekturę, mieszkańców oraz unikalny klimat. Różnice widać nie tylko wizualnie, ale również w sposobie eksploracji. W jednych lokacjach korzystamy ze specjalnych zdolności Chocobo, w innych rozwiązujemy zagadki środowiskowe lub przemierzamy teren zupełnie innymi trasami. Ponadto mamy całą masę pobocznych i wyjątkowych aktywności. Jeżeli polubiłeś coś w którejkolwiek grze jRPG, to znajdziesz to w Rebirth. Ten tytuł ma wszystko, możesz latać, pływać, przemierzać trasę Seagwayem, teleportować się, bawić się w lunaparku, wypoczywać na wakacjach, zająć się zbieractwem, eksplorować mapy i robić misje, budować relacje, chodzić po sklepach, przeżyć Halloweenowe strachy, chodzić na randki, wystąpić w operze, ćwiczyć musztrę, rozwiązywać zagadki, podziwiać kosmos, brać udział w walkach gladiatorów.
To świat, który nie sprawia wrażenia sztucznie napompowanego. Co kilka minut trafiamy na nową aktywność, ukryty sekret, zadanie poboczne albo walkę z opcjonalnym przeciwnikiem. Eksploracja bardzo szybko staje się równie angażująca, jak główna fabuła. W pierwszej krainie nie zdawałam sobie sprawy, ile tego mnie jeszcze czeka i ochoczo podchodziłam do każdego wyzwania. Poboczne aktywności mogłyby wypełnić osobną grę. I jest to zarówno zaleta jak i jej przekleństwo. Najlepiej robić wszystko nieśpiesznie i po kolei, wtedy balans rozgrywki jest idealny. W przypadku pozostawienia zadań na później możemy czuć się jak rzemieślnik, który wykonuje prace za pracą.
Do tego dochodzą minigry, których liczba naprawdę imponuje. Queen’s Blood okazało się jedną z największych niespodzianek. Karcianka obiektywnie patrząc jest świetnie zaprojektowana i z powodzeniem mogłaby funkcjonować jako osobna gra. Niestety dla mnie wszelkie gry karciane mogły by nie istnieć i bardzo niechętnie brałam udział w tej rozrywce frustrując się na przydział potasowanych kart. Oprócz niej pojawiają się wyścigi Chocobo przypominające Mario Kart, strategiczny Fort Condor, gra na pianinie (o zgrozo!), liczne aktywności w Gold Saucer oraz wiele mniejszych wyzwań rozsianych po całym świecie. Niektóre pokochałam, inne przeklinałam. Mam wrażenie, że ich poziom jest bardzo nierówny.
Gdybym chciała dalej tak eksplorować to potrzebowałabym 100 godzin na skończenie fabuły. Postanowiłam jednak skupić się na osi fabularnej i wrócić do zadań później. Po ukończeniu czternastu rozdziałów możesz cofnąć się ponownie do każdego z nich mając obecny level i wyposażenie. Odblokowujesz również najtrudniejszy z poziomów – hard mode.
Walka jest jeszcze lepsza niż wcześniej
System walki był jedną z największych zalet Remake’u i w Rebirth został jeszcze bardziej dopracowany.
To bardzo udane połączenie dynamicznej gry akcji z taktycznym planowaniem znanym z klasycznych jRPG. W czasie rzeczywistym wykonujemy uniki, ataki i kombinacje, jednocześnie zarządzając paskami ATB, Materiami oraz specjalnymi umiejętnościami.
Nowością są wspólne zdolności bohaterów, które nie tylko wyglądają widowiskowo, ale także zachęcają do częstego przełączania aktywnej postaci.
Ogromnym atutem pozostaje zróżnicowanie drużyny. Cloud, Tifa, Barret, Aerith, Red XIII, Yuffie czy Cait Sith posiadają zupełnie odmienne style walki. Dzięki temu praktycznie każda potyczka może wyglądać inaczej, a eksperymentowanie z konfiguracją drużyny staje się równie ważne jak rozwijanie postaci. Najlepiej grało mi się Sephirothem (w którego możemy wcielić się na chwilę, ależ on ma miecz!) oraz Cloudem.
Bohaterowie są sercem tej opowieści
Choć świat jest ogromny, a aktywności pobocznych nie brakuje, to właśnie bohaterowie pozostają najmocniejszym elementem Rebirth.
Relacje między członkami drużyny rozwijają się bardzo naturalnie. Rozmowy podczas podróży, wspólne zadania oraz liczne scenki sprawiają, że z każdą kolejną godziną coraz bardziej angażujemy się emocjonalnie w ich losy.
Cloud nie jest typowym bohaterem, który od początku zna odpowiedzi na wszystkie pytania. Wręcz przeciwnie. Im dalej posuwamy się w historii, tym więcej pojawia się wątpliwości dotyczących jego przeszłości i tożsamości. Aerith z kolei wnosi do opowieści lekkość, ale jednocześnie pozostaje jedną z najbardziej tajemniczych postaci.
To właśnie dzięki kapitalnie napisanym bohaterom nawet wolniejsze fragmenty gry ani trochę się nie dłużą. Cały czas tkwiłam w napięciu obserwując emocjonalny trójkąt i zastanawiając się, która z pań będzie bliższa sercu naszemu antagonisty.
A potem przyszedł finał. Który przeczołgał mnie psychicznie – i to nie tylko z powodu wymagających dwóch ostatnich rozdziałów. Pierwszy był 8,5 godzinnym dungeonem, po którym dostałam 2 godziny intensywnych, kilkufazowych pojedynków. A potem był już tylko płacz. Te 43 godziny w grze sprawiły, że ogromnie zżyłam się z bohaterami, przez co końcówka tego spektaklu wybrzmiała ze zwielokrotnioną siłą. Dodatkowo historia zostaje przerwana w momencie, w którym człowiek najchętniej od razu przeszedłby do kolejnej odsłony serii.
Bez wątpienia czeka mnie growy kac – żaden inny tytuł nie wydaje się teraz godnym następcą. Chociaż rozgrywka jest już za mną, nie mogę przestać myśleć o tej historii. Na szczęście czekają na mnie jeszcze zadania poboczne, zaległe misje oraz analiza fanowskich teorii o tym, czy wydarzenia zostały odwzorowane względem pierwowzoru, czy może jednak czeka nas jakiś srogi plot twist.
Oprawa audiowizualna robi ogromne wrażenie
Po przełączeniu na tryb grafiki trudno było mi przestać podziwiać kolejne lokacje. Panorama Junon, rozległe równiny Grasslands czy niezwykle klimatyczny Cosmo Canyon należą do najpiękniejszych miejsc, jakie widziałam w tej generacji.
Równie wysoki poziom prezentuje ścieżka dźwiękowa. W mojej opinii nie ma lepszego soundtracku do gier! Te kompozycje to prawdziwa sztuka. Nowe aranżacje kultowych utworów idealnie budują atmosferę i sprawiają, że wiele scen pozostaje w pamięci jeszcze długo po zakończeniu rozgrywki. Czułam się jak w hollywoodzkiej produkcji. Mam nadzieję, że twórcy zorganizują koncert muzyki z odświeżonej trylogii. Kiedy byłam na Final Symphony to koncert dostarczył mi emocji nie mniejszych niż w trakcie gry.
Werdykt
Final Fantasy VII Rebirth to jedna z tych gier, które potrafią pochłonąć na ponad sto godzin i ani przez moment nie sprawiają wrażenia sztucznie wydłużanych. Ogromny świat, świetnie napisani bohaterowie, bardzo satysfakcjonujący system walki i imponująca liczba aktywności pobocznych tworzą jedną z najbardziej kompletnych produkcji RPG ostatnich lat.
Nie jest to gra idealna. Początek może być trudny dla osób, które, podobnie jak ja, nie znają oryginalnego Final Fantasy VII, a część pobocznych aktywności z czasem staje się powtarzalna. Mimo to całość pozostawia po sobie znakomite wrażenie. Gracz ma czuje, że jest kolejnym członkiem drużyny, która bierze udział w niesamowitej i epickiej wędrówce.
Jeżeli jesteście fanami gier RPG i posiadacie Xbox Series X, trudno o lepszą rekomendację. Rebirth nie tylko spełnia ogromne oczekiwania, ale momentami nawet je przekracza.
Czekam z niecierpliwością na Final Fantasy VII: Revelation!
