Pierwszy tom Moon Knighta autorstwa Jeda MacKaya był dla mnie sporym zaskoczeniem. Spodziewałem się solidnej, ale bezpiecznej historii. Dostałem coś znacznie lepszego. Drugi tom? To już nie zaskoczenie. To potwierdzenie, że ta seria naprawdę wie, dokąd zmierza.
Rycerz Księżyca na własnych zasadach
Jed MacKay od początku buduje historię skupioną na ulicznym wymiarze działalności Marca Spectora. To nie jest opowieść o ratowaniu świata przed kosmiczną zagładą. To bardziej brutalny, chwilami wręcz duszny patrol po nocnym mieście, w którym Moon Knight próbuje odkupić swoje winy, chroniąc tych, których inni bohaterowie zwykle ignorują.
W drugim tomie widać wyraźnie, że scenarzysta czuje tę postać. Moon Knight nie jest tu jednowymiarowym mścicielem. To człowiek rozbity, ale próbujący trzymać się zasad.
Relacje ponad efektowność
Drugi tom mocniej akcentuje relacje między bohaterami. Reese, Soldier, Tigra – to nie są już tylko postacie drugiego planu. Każda z nich ma swoje miejsce, swoje motywacje i własny ciężar emocjonalny. MacKay daje im przestrzeń, dzięki czemu świat przedstawiony wydaje się pełniejszy.
Szczególnie dobrze wypada dynamika między Markiem a jego sojusznikami. To nie jest typowa relacja „lider i drużyna”. To raczej grupa ludzi po przejściach, którzy próbują zrobić coś dobrego w świecie, który regularnie daje im w twarz.
Zagrożenie, które ma znaczenie
W tym tomie konflikt nabiera wyraźniejszych kształtów. Pojawia się realne zagrożenie, które nie jest jednorazowym starciem, tylko elementem większej układanki. I choć nie mamy tu poziomu epickości znanego z różnych eventów, to stawka jest odczuwalna.
MacKay bardzo sprawnie balansuje między akcją a budowaniem napięcia. Walki są brutalne, konkretne, ale nigdy nie sprawiają wrażenia pustych. Każde starcie coś zmienia.
Psychika Marca Spectora
Nie byłoby dobrej historii o Moon Knightcie bez zaglądania do jego głowy. I na szczęście drugi tom tego nie unika. Motyw rozdwojonej (a właściwie wielokrotnej) tożsamości nie jest tu tanią sztuczką, tylko realnym elementem narracji.
Marc, Steven, Jake – ich obecność wpływa na sposób podejmowania decyzji. Czuć, że to nie tylko „kostiumowy bajer”, ale coś, co faktycznie komplikuje życie bohatera.
Podoba mi się też to, że MacKay nie próbuje wszystkiego tłumaczyć wprost. Nie dostajemy łopatologicznych wyjaśnień. Zamiast tego mamy napięcie i poczucie, że pod powierzchnią cały czas coś się kotłuje.
Warstwa graficzna – klimat przede wszystkim
Rysunki (w zależności od zeszytu realizowane przez różnych artystów) trzymają wysoki poziom. Dominuje mrok, dużo cieni, mocne kontrasty. Nocne kadry naprawdę mają klimat. Nowy Jork w tej serii nie jest kolorową metropolią, to duszna przestrzeń pełna zagrożeń.
Kadrowanie potrafi być dynamiczne podczas walk, ale równie dobrze sprawdza się w spokojniejszych, bardziej kameralnych scenach. Nie jest to bezmyślna nawalanka od pierwszej do ostatniej strony.
Sprawdź też: Daredevil: Tom 1 – recenzja komiksu – Upadek, wina i odkupienie Człowieka Bez Strachu
Czy to nadal działa?
Drugi tom nie ma już efektu świeżości, który towarzyszył początkowi serii. To komiks, który wie, czym chce być. Nie próbuje na siłę wpasować się w wielkie eventy, nie krzyczy, że jest „najważniejszą historią roku”. Jeśli pierwszy tom was przekonał, drugi was nie zawiedzie.
Sprawdź też: Moon Knight. Tom 1 – recenzja komiksu – Walka o siebie i miasto
