Choć fanem nigdy nie byłem, to One Piece – ze względu na piracki charakter – zawsze wspominam z uśmiechem. Dlatego nie zawahałem się ani chwili, kiedy mogłem uzupełnić swoją kolekcję planszówek o Luffy’ego i jego załogę.
One Piece w 5 minut to gra, która robi dokładnie to, co obiecuje – wrzuca Cię w wir wydarzeń i nie daje ani sekundy na zastanowienie się. To raczej symulator paniki w wersji pirackiej, aniżeli gra strategiczna. Czy chaos wśród kart ma sens? Zapraszam na lekturę.
Do boju! Tańca! Skoku… ZDECYDUJ SIĘ WRESZCIE
Gracze wcielają się w załogę piratów i próbują pokonać kolejne wyspy, czyli zestawy kart z różnymi wymaganiami. Trzeba zagrywać odpowiednie symbole, kombinować i reagować na bieżąco. Nie ma tur, nie ma czekania – każdy działa jednocześnie.
Mechanicznie jest to bardzo proste, ale przez presję czasu wszystko zaczyna się sypać. Nagle ktoś trzyma kartę, która idealnie pasuje, ale tego nie zauważa. Ktoś inny próbuje coś zrobić, ale zostaje zagłuszony. I zanim się zorientujecie, połowa czasu minęła, a wy dopiero się „rozkręcacie”.
Często zapomina się o specjalnych umiejętnościach bohaterów czy kartach, ale to właśnie ten chaos na pokładzie jest – według mnie – trzonem całej rozgrywki.
Czy to może być jeszcze bardziej szalone?
One Piece to tytuł bardzo dynamiczny i angażujący, ale jednocześnie nie dla każdego. Partie faktycznie trwają kilka minut, więc łatwo zagrać „jeszcze raz”… a potem jeszcze jeden.
To gra, która nie wymaga dużego przygotowania ani długiego tłumaczenia zasad. Gracze muszą działać razem, co prowadzi do zabawnych sytuacji – od prób organizowania strategii po kompletny chaos komunikacyjny. Gra świetnie pokazuje, kto w grupie potrafi zachować zimną krew, a kto szybko się gubi.
Ale umówmy się – nie po to zostaje się piratem, żeby mieć zimną krew. Raczej po to, żeby zamiast krwi był rum, a w głowie tylko szaleństwo.
Kolejnym aspektem, o którym warto wspomnieć, jest regrywalność. Różne talie i układy kart sprawiają, że rozgrywki nie są identyczne, choć rdzeń mechaniki pozostaje taki sam. I znowu – swoje robi chaos, który sprawia, że w każdej partii odkrywamy coś „na nowo”, bo wcześniej po prostu tego nie zauważyliśmy.
Duch One Piece? Nie znam gościa
Dla fanów One Piece to zdecydowanie dodatkowy atut. Postacie, motywy przygody i ogólny styl gry nawiązują do znanego świata… ALE! Niestety w wersji Netflixowej, co jest dla mnie największym minusem. Jak wspomniałem wcześniej, bliżej mi do anime, więc zamiast kolorowych, stylizowanych ilustracji dostajemy zdjęcia postaci. Na początku trochę mnie to wybijało z immersji.
Na szczęście sam klimat gry jest dodatkiem, a nie fundamentem – więc da się to przeżyć.
Arrr, szykować się na… wszystko
One Piece w 5 minut to gra, która nie udaje niczego więcej, niż jest. Nie próbuje być skomplikowana ani ambitna – stawia na tempo, emocje i współpracę pod presją czasu. Dla jednych będzie to świetna, lekka zabawa, dla innych męczący chaos.
Najlepiej sprawdzi się w grupach, które lubią szybkie, imprezowe tytuły i nie mają problemu z ciągłym zamieszaniem przy stole. To gra, którą możesz przynieść na imprezę i nikt nie będzie miał Ci za złe, że przerywasz ważną rozmowę w kuchni – bo dosłownie za kilka minut wszyscy wrócą do swoich spraw.
